คดีที่ไม่ควรมีคำตอบ
ค่ำคืนในแผ่นดินเทียนเหิงเงียบสงบ
เงียบเสียจนแม้เสียงลมที่พัดผ่านชายคาวังหลวง
ยังฟังดูราวกับถูกกาลเวลาบังคับให้แผ่วเบาลง
ภายในตำหนักชั้นใน
โคมไฟเพียงดวงเดียวส่องแสงอ่อน
เงาของบุรุษในฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกร
ทอดยาวไปบนพื้นหินเย็นเฉียบ
จ้าวเหยียนเซวียน ฮ่องเต้แห่งแคว้นเทียนเหิง
กำลังมองแผ่นกระดาษบางในพระหัตถ์
รายงานคดีหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งเข้าวังในยามดึก
"คดีฆ่าตายหมู่ในตระกูลเฉิน…"
พระองค์พึมพำเสียงต่ำ
"ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีพยาน ไม่มีผู้รอดชีวิต"
ทุกอย่างดูเรียบง่ายเกินไป
เรียบง่ายจนผิดปกติ
ทันใดนั้น
เส้นบาง ๆ คล้ายเงาแสงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพระเนตร
เชื่อมโยงเหตุและผลเข้าด้วยกัน
อดีต ปัจจุบัน และผลลัพธ์ที่ยังไม่เกิด
ซ้อนทับกันอย่างซับซ้อน
พระพักตร์ของฮ่องเต้เย็นลงทันที
"นี่ไม่ใช่คดีธรรมดา…"
ประตูตำหนักถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา
หลินชิงอวี้ ฮ่องเฮา ก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องมีผู้ประกาศ
นางถือกำไลหยกสีขาวไว้ในมือ
ดวงตาสงบนิ่ง แต่แฝงความระแวดระวัง
"ในเรือนของตระกูลเฉิน" นางเอ่ยเสียงเบา
"ยังมีเสียงร้องไห้ค้างอยู่ในอากาศ
ทั้งที่ไม่มีผู้ใดหลงเหลือ"
ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้น
สายตาของทั้งสองสบกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด
พวกเขารู้ดี
คดีนี้…ไม่ควรถูกสืบในฐานะคดีของราชสำนัก
ในเวลาเดียวกันนั้น
ในตำหนักตะวันออก
จ้าวอวิ๋นเซียว รัชทายาท ลืมตาตื่นจากนิทราอย่างกะทันหัน
ภาพสุดท้ายของผู้คนหลายสิบชีวิต
ยังคงติดอยู่ในดวงตา
เลือดที่ไม่ควรหลั่ง
เสียงที่ไม่เคยถูกเปล่ง
และความจริงที่ถูกบังคับให้เงียบงัน
เขากำมือแน่น
รู้ดีว่าอีกไม่นาน
จะถูกเรียกเข้าเฝ้า
ส่วนอีกฟากหนึ่งของวัง
จ้าวหลิงเยว่ยืนมองดวงจันทร์จากระเบียง
อนาคตหลายเส้นทางฉายซ้อนกันในสายตา
บางเส้นจบลงด้วยความสงบ
บางเส้น…จบลงด้วยการล่มสลายของแผ่นดิน
นางถอนหายใจแผ่ว
"คดีนี้…ไม่ควรปล่อยให้เดินไปตามโชคชะตา"
ใต้เงามืดของตำหนัก
แมวสีดำตัวหนึ่งลืมตาขึ้น
ดวงตาสีทองสะท้อนแสงโคมวูบหนึ่ง
โม่ซือ ขยับหางช้า ๆ
ประตูกาลเวลาเริ่มสั่นไหว
คดีที่ไม่ควรมีคำตอบ
กำลังจะถูกเปิดเผย
โดยผู้รู้ประวัติศาสตร์จะไม่มีวันจดจำ