เสียงลมพัดผ่านลานเรือน
แผ่วเบา…จนผิดปกติ
โคมแดงที่เคยแกว่งไหว
หยุดนิ่งราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกดไว้
เปลวไฟในโคมสั่นวูบ
ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทอีกครั้ง
เฉินกั๋วกงวางถ้วยสุราลงช้า ๆ
หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ
ประสบการณ์หลายสิบปีในราชสำนัก
บอกเขาว่า…อันตรายกำลังใกล้เข้ามา
"ปิดประตู"
เขากล่าวเสียงต่ำกับคนรับใช้
แต่คำสั่งนั้น
มาช้าไปแล้ว
เสียง กึก เบา ๆ ดังขึ้นจากด้านนอก
ไม่ใช่เสียงทุบ ไม่ใช่เสียงงัด
แต่เป็นเสียงของกลอนประตูที่ถูกเปิด
อย่างรู้ตำแหน่งทุกจุด
ในเงามืด
ร่างหลายร่างก้าวเข้ามาอย่างไร้เสียง
เท้าไม่กระทบพื้น
ลมหายใจแทบไม่ปรากฏ
ไม่มีใครร้อง
ไม่มีใครตะโกน
เพราะก่อนที่เสียงจะหลุดออกจากลำคอ
อากาศรอบตัวก็หนักอึ้ง
ราวกับถูกบางสิ่งกดทับ
เฉินอวี้เหนียงรู้สึกได้เป็นคนแรก
มือที่อุ้มบุตรสาวสั่นขึ้น
นางอ้าปากจะเรียก
แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
ดวงตาของเด็กน้อยเบิกกว้าง
ไม่เข้าใจว่าเหตุใด
โลกจึงเงียบลงในพริบตาเดียว
ในชั่วขณะนั้นเอง
ทุกคนในเรือน
ต่างรู้สึกตรงกันอย่างประหลาด
เวลาหยุดเดิน
ไม่มีเสียงก้าวเท้า
ไม่มีเสียงอาวุธ
มีเพียงความเย็น
ที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านจากพื้นสู่หัวใจ
จากเงามืดด้านนอก
แก๊งทั้งห้ายืนอยู่
ไม่มีใครขยับ
จ้าวอวิ๋นเซียวหลับตา
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น
ไม่ใช่ความเจ็บปวด
แต่คือความงุนงงของผู้คน
ที่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดชีวิตจึงถูกพรากไป
หลินชิงอวี้เม้มริมฝีปากแน่น
เสียงร่ำไห้ที่ยังไม่เกิด
ดังก้องในใจนางจนแทบยืนไม่ไหว
จ้าวหลิงเยว่กำมือแน่น
เส้นอนาคตหลายเส้น
ดับลงพร้อมกัน
เหลือเพียงเส้นเดียว
เส้นที่ถูกเลือก…ด้วยความจำเป็น
ฮ่องเต้ยืนตรง
พระพักตร์ไม่แสดงอารมณ์
แต่เส้นเหตุผลในสายตา
ขาดสะบั้นลงทีละเส้น
นี่คือการสังหาร
ที่ถูกออกแบบมาเพื่อไม่ทิ้งหลักฐาน
ไม่ทิ้งความทรงจำ
และไม่ทิ้งพยาน
ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม
ทุกอย่างก็จบลง
ประตูเรือนเปิดทิ้งไว้
โคมแดงส่องแสงเหมือนเดิม
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้คนในเรือน
นั่งอยู่ในท่าเดิม
หลับตา
เหมือนเพียงแค่…หลับไปพร้อมกัน
โม่ซือกระซิบเสียงแผ่ว
"นี่แหละ…คดีที่ไม่มีเลือด
แต่ฆ่าความจริงได้หมดสิ้น"
ฮ่องเต้หลับพระเนตรชั่วครู่
ก่อนจะตรัสด้วยเสียงนิ่งหนัก
"จดจำคืนวันนี้ไว้
เพราะเราจะเป็นเพียงผู้เดียว
ที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ"
เหนือเรือนตระกูลเฉิน
ดวงจันทร์ลอยเด่น
สว่าง…และเย็นชา
และในวันรุ่งขึ้น
แผ่นดินจะตื่นขึ้น
โดยไม่รู้เลยว่า
ความสงบที่ตนได้รับ
แลกมาด้วยชีวิตของใครบ้าง