หลังจากวันนั้นราชสำนักเทียนเหิงยังคงดำเนินไปตามปกติ
ไม่มีประกาศไม่มีคำว่า "กบฏ"ไม่มีรายชื่อผู้ต้องโทษติดประกาศหน้าวัง
แต่บางอย่างค่อย ๆ หายไป
ตำแหน่งบางตำแหน่งถูกยุบตราบางอันถูกเก็บเข้าคลังเอกสารบางชุดไม่ถูกอ้างถึงอีกเลย
ขุนนางฝ่ายอักษรถูกเรียกเข้าไปในตำหนักชั้นในไม่มีทหารไม่มีเชือกไม่มีโซ่ตรวน
หลินชิงอวี้ยืนอยู่หน้าประตูนางได้ยินเพียงเสียงกระดาษถูกวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
ไม่มีเสียงร้องขอชีวิตเพราะโทษนี้ไม่ต้องการชีวิต
จ้าวอวิ๋นเซียวปิดแฟ้มรายชื่อชื่อที่ถูกขีดเส้นใต้ไม่ใช่ผู้สั่งแต่คือผู้ทำให้คำสั่ง"มีชีวิตอยู่ได้นานถึงสิบปี"
"พวกเขาจะยังมีชีวิต"เขากล่าว"แต่จะไม่มีวันได้ใช้เวลาเป็นอาวุธอีก"
จ้าวหลิงเยว่เงยหน้ามองอนาคตเส้นที่เคยมืดไม่สว่างแต่…หยุดเคลื่อนไหว
นั่นเพียงพอแล้ว
โม่ซือนั่งนิ่งอยู่บนราวหน้าต่างมองเงาคนที่ถูกลบออกจากระบบอำนาจโดยไม่ต้องมีหลุมศพ
"นี่คือการลงโทษของคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดพอจะรอให้คนอื่นอ่อนแรงก่อนฆ่า"มันกล่าว
"เขารอสิบปี""และวันนี้เขาจะถูกทิ้งไว้ในเวลาที่ไม่มีอำนาจหลงเหลือ"
จ้าวเหยียนเซวียนยืนมองท้องฟ้ายามค่ำพระพักตร์สงบไม่ยินดีไม่โกรธ
"ความยุติธรรม"พระองค์ตรัส"ไม่จำเป็นต้องประกาศขอเพียงแน่ใจว่ามันจะไม่ถูกใช้ฆ่าใครได้อีก"
ลมค่ำคืนพัดผ่านเหมือนกาลเวลากำลังปิดแฟ้มคดีนี้อย่างเงียบงัน
ตระกูลเฉินจะไม่กลับมาแต่จะไม่มีใครตายเพราะคำสั่งแบบนั้นอีกต่อไป
และนั่นคือขอบเขตอำนาจที่ราชันย์เหนือกาลเวลาเลือกจะไม่ก้าวข้าม