เช้าวันถัดมา
ท้องฟ้าเหนือแผ่นดินเทียนเหิงปลอดโปร่งราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ผู้คนในเมืองหลวงยังใช้ชีวิตตามปกติ
ไม่มีใครรู้เลยว่า ในยามค่ำคืนที่ผ่านมา
ราชสำนักได้ตัดสินใจเรื่องหนึ่ง
ที่จะไม่มีวันถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์
ภายในตำหนักชั้นใน
ฮ่องเต้ จ้าวเหยียนเซวียน ประทับอยู่หน้ากระดานไม้เรียบ
บนโต๊ะมีเพียงแผนที่เก่าและรายงานคดีของตระกูลเฉิน
พระองค์ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
สายตาจับจ้องไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่
"สถานที่แห่งนี้…"
พระองค์ตรัสเสียงเรียบ
"มีเส้นเหตุผลขาดหายไป"
หลินชิงอวี้ ฮ่องเฮา ยืนอยู่ข้างพระองค์
นางหลับตาลงชั่วครู่
ราวกับกำลังฟังบางสิ่งที่ไม่มีเสียง
"ที่นั่นเงียบเกินไป" นางกล่าว
"เงียบเหมือนความจริงถูกบังคับให้หยุดอยู่ตรงนั้น"
คำพูดยังไม่ทันจางหาย
ประตูตำหนักก็ถูกเปิดออก
จ้าวอวิ๋นเซียวก้าวเข้ามา
สีหน้าของรัชทายาทยังคงซีดเล็กน้อย
แต่สายตากลับนิ่งกว่าที่เคย
"เมื่อคืน ข้าเห็นพวกเขา"
เขาพูดตรงไปตรงมา
"ไม่มีใครต่อสู้ ไม่มีใครร้องขอชีวิต
ทุกอย่างจบลง…เร็วเกินไป"
บรรยากาศในตำหนักหนักอึ้ง
ไม่มีใครตั้งคำถาม
เพราะทุกคนรู้ดีว่า
คดีนี้ไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดา
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
จ้าวหลิงเยว่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบาง
แต่ดวงตาของนางกลับไม่สดใสเหมือนทุกวัน
"ข้าเห็นอนาคตของคดีนี้แล้ว"
นางเอ่ยเสียงแผ่ว
"ถ้าไม่ทำอะไรเลย
อีกสามปีจะเกิดคดีเลียนแบบ
และแผ่นดินจะไม่สงบเช่นเดิม"
ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะถอนพระทัยช้า ๆ
"เช่นนั้น…ก็ถึงเวลาแล้ว"
ในเงามืดใต้โต๊ะ
แมวสีดำค่อย ๆ เดินออกมา
ดวงตาสีทองจับจ้องทุกคนราวกับรอคอยคำสั่งนี้มานาน
โม่ซือกระโดดขึ้นบนโต๊ะ
อุ้งเท้าแตะลงบนแผนที่เก่า
พื้นผิวของกระดาษเริ่มสั่นไหว
ราวกับไม่ใช่เพียงแผ่นแผนที่อีกต่อไป
แสงจาง ๆ ปรากฏขึ้นเป็นวงกลม
อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว
เวลาราวกับหยุดนิ่ง
"เมื่อก้าวเข้าไปแล้ว"
โม่ซือเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ไม่ใช่เสียงแมว
"จะไม่มีใครจดจำสิ่งที่พวกท่านทำ
นอกจากพวกท่านเอง"
ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืน
ฮ่องเฮา รัชทายาท และองค์หญิง
ยืนเคียงข้างกันโดยไม่ลังเล
"เรารู้"
จ้าวเหยียนเซวียนกล่าวเสียงหนักแน่น
"ขอเพียงความจริงไม่ถูกฝังกลบ
ก็เพียงพอแล้ว"
แสงสว่างกลืนร่างของทั้งห้าเข้าไป
ประตูกาลเวลาปิดลงอย่างเงียบงัน
และในเมืองหลวง
ผู้คนยังคงใช้ชีวิตตามปกติ
ไม่รู้เลยว่า
เบื้องหลังความสงบสุข
มีใครบางคนกำลังเดินทาง
ย้อนกลับไปยังอดีตที่ไม่ควรถูกแตะต้อง