SAHNE – Elini Bırakma
Ev sessiz.
Loş ışık. Krojin duvara yaslı, bilinci kapalı.
Hikari dizlerinin üzerinde.
İki eliyle Krojin'in elini sıkıca tutmuş.
Hikari (fısıltıyla):
"Bir daha böyle yaparsan… gerçekten affetmem."
Makuro birkaç adım ötede, kolları bağlı, izliyor.
Krojin'in parmakları kıpırdar.
Hikari fark etmez.
Krojin gözlerini aralar. Görüşü bulanık.
İlk gördüğü şey:
Hikari'nin yüzü.
Birkaç saniye bakar.
Sonra çok ciddi bir ses tonuyla:
Krojin:
"…Öldüm mü ben?"
Hikari donar.
Makuro kaşını hafif kaldırır.
Krojin yavaşça sırıtıyor.
Krojin:
"Cennet böyleyse fena değilmiş… Karşımda bir melek var."
Makuro hafifçe iç çeker.
Hikari bir anda kızarır.
Hâlâ elini tuttuğunu fark eder.
Hemen elini bırakır.
Hikari:
"Saçmalama!"
Ayağa kalkar, arkasını döner.
Hikari:
"Sen iyilikten hiç anlamıyorsun!"
Krojin dirsekleriyle doğrulur.
Krojin:
"Yani ölmemişim… Yazık oldu."
Makuro sonunda konuşur.
Makuro:
"Eğer mizah gösteriniz bittiyse, ikiniz de sessiz olun."
Tam o anda—
Hava ağırlaşır.
Mum alevi titrer.
Yukari'nin (Hikari'nin) yüzü ciddileşir.
Krojin'in gözleri sertleşir.
Makuro başını hafif yana çevirir.
Uzakta… ezici bir aura.
Makuro (düşük sesle):
"Yeni 10."
Baskı evin içine kadar sızar.
Hikari bilinçsizce Krojin'e bir adım yaklaşır.
Krojin bunu fark eder.
Krojin (sessiz):
"Buraya gelmeye cesaret ederse…"
Makuro:
"Gelmez. Sadece yokluyor."
Aura birkaç saniye daha baskı kurar…
Sonra çekilir.
Ama bıraktığı huzursuzluk kalır.
Hikari:
"Bir süre daha burada kalmalıyız."
Krojin başını sallar.
Krojin:
"Katılıyorum."
🕰 Günler Sonra
Makuro birkaç gün ihtiyaçları getirir.
Sonra bir sabah kapıda durur.
Makuro:
"Artık gitmem gerekiyor."
Hikari:
"Tekrar gelecek misiniz?"
Makuro:
"Gerekirse."
Kapı kapanır.
Ev artık tamamen onlara kalmıştır.
🍲 Günlük Hayat
Hikari mutfakta.
Bazen dalıp gider.
Krojin masadan izler.
Krojin:
"Yanıyor."
Hikari irkilir.
Gerçekten yanmıştır.
Krojin:
"Karadan değil ama yemeklerinden ölebilirim."
Hikari ona vurur.
Hikari:
"Ciddiyim ben!"
Krojin yumuşar.
Krojin:
"Biliyorum. Ama kafanı dağıtman lazım."
Ertesi gün yemek daha iyidir.
Krojin:
"Bu… gerçekten güzel olmuş."
Sonraki gün:
"Şehirde bundan iyisini yemedim."
Her gün küçük bir iltifat.
Hikari'nin dalma anları azalır.
🌊 Orman – Akarsu
Bir akşam.
Krojin:
"Benimle gel."
Onu çocukken geldikleri akarsuya götürür.
Su sesi sakin.
Hikari gülümser.
Hikari:
"Beni buraya neden getirdin?"
Krojin bu kez şaka yapmaz.
Cebinden küçük bir yüzük çıkarır.
Diz çöker.
Krojin:
"Ben iyi konuşamam."
Durur.
Krojin:
"Romantik de değilim."
Derin nefes alır.
Krojin:
"Ama sensiz yaşamak istemiyorum."
Hikari'nin gözleri dolar.
Krojin:
"Benimle evlenir misin?"
Alkış sesi.
Hikari arkasına bakar.
Makuro.
yukari'nin annesi ve babası.
Gülümsüyorlar.
Hikari şaşkın.
Hikari:
"Bunu planladın mı?!"
Krojin hafif sırıtıyor.
Krojin:
"Belki."
Hikari ağlayarak güler.
Hikari:
"Evet…"
Krojin yüzüğü takar.
Ayağa kalkar.
Bir an göz göze gelirler.
Bu kez şaka yok.
Yavaşça öpüşürler.
Akarsu sesi yükselir.
Güneş batarken ışık suya vurur.
Sahne kararır.