Sessizliğin Üzerindeki Adam
Gece sakin değildi.
Sadece sessizdi.
Makuro yüksek bir ağacın kalın dalında oturuyordu.
Altında dalgaların vurduğu karanlık deniz…
Karşısında gökyüzünde asılı duran gerçek ay.
Kan kokusu çoktan dağılmıştı.
Aya 24 ve 25'in ölümü dünyayı titretti.
Kara'nın diz çöküşü dengeyi sarstı.
Ama şimdi…
Makuro yalnızdı.
Rüzgâr saçlarını hafifçe savurdu.
"Acaba…"
"Yakında Kara'dan ya da Aya'dan bir saldırı gelir mi?"
Gözlerini kapadı.
Arena yavaş yavaş şekilleniyordu.
Yüz yıllık düzen kıpırdanıyordu.
"Belki seneye… birkaç savaş bile görürüz."
Derin bir nefes aldı.
Sonra ilk defa kendine dürüst oldu.
"Şu an en güçlü insan benim."
Bir duraksama.
"Peki… tek başıma Kara'yı ve Aya'yı gerçekten yenebilir miyim?"
İlk kez…
Gücünden şüphe etti.
Bu şüphe korku değildi.
Bu hesaplamaydı.
"Hayır…"
"Yanımda yürüyebilecek dostlar lazım."
Aklına dört isim geldi.
Krojin
Hikari
Ayame
Haruto
Hafifçe gülümsedi.
"Beni takip edecek olsalar… bunlar eder."
Ama sonra başını iki yana salladı.
"Hayır… olmaz."
"Gençler. Yeni evliler.
Belki yakında çocukları olur…"
Bir an durdu.
Ay ışığı gözlerine vurdu.
"Çocukları… ne kadar güçlü olurdu acaba?"
Kendi kendine hafifçe güldü.
Kaderle dalga geçer gibi.
Sonra eski bir dostunu düşündü.
İsim vermedi.
Sadece mırıldandı:
"Sen nerdesin acaba…
Belki senin de bir çocuğun olmuştur şimdi."
Deniz dalgaları sertleşti.
Makuro aya baktı.
Bu kez örgüt değil.
Gerçek ay.
Gökyüzünde tek başına duran, soğuk ve tarafsız ay.
"Yeni bir çağ doğacak…"
Aynı gece.
Uzak bir şehirde bir bebek ağladı.
Bir saat sonra bir başka evde ikinci bir ağlayış yükseldi.
Bir saat sonra üçüncü.
Kader iplikleri örülmeye başladı.
Makuro bilmiyordu.
Ama hissetmişti.
O gece doğan üç çocuk:
Biri yıkımın merkezi olacaktı.
Biri ebedi bağın sahibi.
Biri kaderin rakibi.
Makuro denize baktı.
Sonra tekrar aya.
Sahne dondu.
Yeni çağ başladı.