SAHNE: KAÇIŞ
Yerle bir olmuş bir vadi. Yanmış toprak. Dağılan kara aura izleri hâlâ havada titreşir.
Kurojin dizlerinin üstüne çökmüş, nefesi kesik. Göğsünden kan sızar.
Hikari birkaç adım ötede durur. Omzunda derin bir yara vardır ama ayaktadır.
Kurojin (dişlerini sıkarak):
— Git… Hikari…
— Birlikteysek ikimiz de düşeriz.
Hikari ona bakar. Bir an sessizlik olur. Sonra yüzü sertleşir.
Hikari:
— Sus.
Kurojin başını kaldırır, şaşkın.
Kurojin:
— Ne…?
Hikari yürür, hiç tereddüt etmeden Kurojin'in yanına çöker.
Kurojin:
— Aya birlikleri yakında…
— Ben dikkatlerini çekerim, sen—
Hikari (kolunu onun omzuna atarken):
— Bir daha "sen" deme.
Kurojin konuşmaya çalışır ama Hikari onu bir anda kucağına alır.
Kurojin (şaşkın, nefesi kesilerek):
— Delirdin mi?!
— Yaralısın!
Hikari (dişlerini sıkar):
— Ayakta durabiliyorum.
— Sen duramıyorsun.
Uzakta ayak sesleri, metal sürtünmeleri duyulur.
Kurojin (öfkeyle):
— Bırak beni!
— Sana borçlu kalmam!
Hikari (ilk kez sesini yükseltir):
— BORÇ UMURUMDA DEĞİL!
Bir an durur. Sesi düşer.
Hikari:
— Ölmeni izlemeyeceğim.
Kurojin onun yüzüne bakar. Gözlerinde korku değil, kararlılık vardır.
Kurojin (sessizce):
— Beni neden koruyorsun?
Hikari cevap vermez. Ayağa kalkar. Adım attığı an yer çatlar.
Bir ok yakınına saplanır.
Hikari (soğukkanlı):
— Çünkü şimdi düşersen…
— Bu savaş bitmez.
Hızla ilerler. Kara ve Aya izleri peşlerinde yankılanır.
Kurojin (kısık sesle):
— Eğer sağ çıkarsak…
— Bunun hesabını soracağım.
Hikari kısa bir nefes verir. Dudaklarının kenarında çok hafif bir tebessüm oluşur.
Hikari:
— Sorarsın.
Bir patlama sesi. Hikari yön değiştirir, son bir sıçrayış yapar.
İkisi de gözden kaybolur.