เช้าวันนั้นท้องฟ้าเหนือสำนักหลิงอวิ๋นใสเกินปกติ
ไม่มีเมฆไม่มีลมแม้แต่เสียงนกก็เงียบหาย
หลินเยว่ยืนอยู่กลางลานหัวใจหนักอึ้งอย่างไร้เหตุผลความรู้สึกเดียวกับคืนพิธี…กลับมาอีกครั้ง
ราวกับมีใครบางคนกำลัง "มอง" นางอยู่
"เจ้ารู้สึกหรือไม่"
เสียงชายชรานักพรตดังขึ้นด้านหลังเขายืนถือไม้เท้าดวงตาขุ่นมัวมองฟ้าอย่างเคร่งเครียด
"วันนี้…สวรรค์ใกล้มาก"
หลินเยว่กำมือแน่นยังไม่ทันถามความหมายเสียงระฆังสำนักก็ดังขึ้นเอง—สามครั้ง
ทั้งที่ไม่มีใครตี
ศิษย์นักพรตทยอยออกมาที่ลานสีหน้าตื่นตระหนกบางคนถึงกับคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว
แสงแดดส่องแรงขึ้นแสบตาอากาศรอบกายหนักราวถูกกด
จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ไม่ใช่จากเบื้องบนไม่ใช่จากรอบกายแต่ดังขึ้น "ในใจ"
"หลินเยว่"
เสียงนั้นเรียบไร้อารมณ์แต่ทำให้หัวใจนางเต้นแรงจนเจ็บ
ผู้คนรอบข้างไม่สะดุ้งไม่แสดงท่าทีใด
นางรู้ทันทีว่านี่คือเสียง…ที่มีเพียงนางได้ยิน
"มนุษย์ผู้ถือคำสัตย์"
หลินเยว่รู้สึกเหมือนขาถูกตรึงลมหายใจติดขัด
"เจ้าอยู่ตรงนี้ เพราะความเมตตา""หรือเพราะความดื้อรั้น"
คำถามนั้นเรียบแต่คมยิ่งกว่าดาบ
หลินเยว่หลับตาภาพมากมายผุดขึ้นหมู่บ้านผู้คนล้มป่วยศิษย์อาวุโสที่เกือบตายเซียวอวิ๋น…เลือดที่มุมปาก
"ข้าไม่รู้ว่าคำสัตย์คืออะไร"นางตอบในใจเสียงสั่น"แต่ข้าไม่ต้องการให้ใครเจ็บเพราะข้าอีก"
ความเงียบทอดยาว
แสงรอบกายสั่นไหวพื้นหินใต้เท้าเริ่มเย็นเฉียบ
"หากเจ้าถอนตัว""เคราะห์จะสิ้นสุด""ผู้เฝ้ากฎจะปลอดภัย"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจหลินเยว่หายวาบ
ถอนตัว
นางรู้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร
หมายถึง…การยอมดับชะตาโดยสมัครใจ
มือของนางสั่นน้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว
ในเสี้ยววินาทีนั้นภาพหนึ่งผุดขึ้นในใจ
ชายในชุดขาวใต้ต้นท้อคำเตือนแผ่นหลังที่ยืนบังความหวงเงียบ ๆความเจ็บที่เขาเลือกเอง
"ถ้าข้าหายไป…"หลินเยว่พึมพำในใจ"เขาจะเป็นอิสระใช่หรือไม่"
ความเงียบอีกครั้ง
ก่อนเสียงนั้นจะตอบ
"เขาจะกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม""โดยไม่จดจำเจ้า"
หัวใจหลินเยว่ร้าว
ไม่ใช่เพราะความตายแต่เพราะการ "ถูกลืม"
นางลืมตาขึ้นแสงแดดยังคงแรงผู้คนยังคงไม่รู้สึกถึงสิ่งใด
แต่หลินเยว่…ยืนอยู่ต่อหน้าสวรรค์เพียงลำพัง
"หากข้าเลือกอยู่ต่อ"นางถามเสียงมั่นคงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว"จะเกิดอะไรขึ้น"
แสงรอบกายสั่นแรงกว่าเดิม
"การทดสอบจะเริ่ม""ไม่ใช่กับผู้เฝ้ากฎ""แต่กับเจ้า"
ทันใดนั้นแรงกดดันหายไปเสียงเงียบงันสิ้นสุด
ท้องฟ้ากลับสู่ปกติเสียงนกดังขึ้นราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ผู้คนเริ่มขยับพูดคุยเหมือนไม่มีใครรู้ว่าชั่วครู่ก่อน…สวรรค์ได้เอ่ยชื่อมนุษย์คนหนึ่ง
หลินเยว่ทรุดนั่งลงหัวใจเต้นแรงจนแทบแตก
"อย่ากลัว"
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูแผ่วคุ้นเคย
เซียวอวิ๋นยืนอยู่ด้านหลังสีหน้ายังซีดแต่ดวงตาคมคู่นั้นแน่นิ่งกว่าที่เคย
"สวรรค์เลือกเจ้าแล้ว"เขากล่าวเสียงต่ำ"และข้า…จะไม่ยอมให้เจ้ารับมันเพียงลำพัง"
หลินเยว่เงยหน้ามองเขาน้ำตาไหลเงียบ ๆ
"ถ้าข้าล้ม…"นางถาม
เซียวอวิ๋นยื่นมือมาไม่ได้แตะแต่ใกล้พอให้ความอบอุ่นส่งถึง
"ข้าจะล้มไปพร้อมเจ้า"
คำพูดนั้นไม่หวานไม่ยิ่งใหญ่แต่หลินเยว่รู้ดี
ตั้งแต่วินาทีนี้การทดสอบของสวรรค์ไม่ใช่เรื่องของนางเพียงคนเดียวอีกต่อไป