ลมยามราตรีพัดผ่านสำนักหลิงอวิ๋นอย่างผิดปกติ
ไม่เย็น
ไม่แรง
แต่หนัก…ราวกับแบกบางสิ่งที่มองไม่เห็น
หลินเยว่สะดุ้งตื่นกลางดึก
หัวใจเต้นแรงโดยไม่มีเหตุ
ห้องเงียบเกินไป
เงาที่ควรนั่งอยู่ข้างเตียง
กลับว่างเปล่า
"เซียวอวิ๋น…"
นางเรียกชื่อเขาเบา ๆ
ไม่มีเสียงตอบ
ทันใดนั้น
อากาศในห้องสั่นไหว
แสงตะเกียงดับวูบ
ความมืดปกคลุม
พร้อมแรงกดดันที่ทำให้หลินเยว่แทบหายใจไม่ออก
"การทดสอบครั้งที่สองเริ่มแล้ว"
เสียงนั้นดังขึ้นในใจ
เรียบ
เย็น
ไร้อารมณ์
หลินเยว่ลุกขึ้นยืน
ขาแทบไร้เรี่ยวแรง
"ท่านเอาเขาไปที่ใด"
นางถาม
ไม่อ้อนวอน
ไม่โกรธ
แต่แน่นจนเสียงสั่น
ความเงียบตอบกลับ
ก่อนภาพรอบกายจะแตกสลาย
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง
หลินเยว่ยืนอยู่ในห้วงว่างเปล่า
ท้องฟ้าไร้ดาว
พื้นดินไร้รูปทรง
เบื้องหน้า
กระจกแสงขนาดใหญ่ลอยอยู่
"จงมอง"
เสียงสวรรค์กล่าว
ภาพในกระจกปรากฏ
หญิงสาวในชุดผ้าหยาบ
ยืนอยู่ใต้แท่นสวรรค์
ดวงตาแดงช้ำ
มือกำชายเสื้อแน่น
หลินเยว่เบิกตากว้าง
นั่นคือ…นาง
แต่ไม่ใช่ชาตินี้
ภาพซ้อนเคลื่อนไหว
"ข้าไม่ขอชีวิตยืนยาว"
"ไม่ขอความมั่งคั่ง"
"ขอเพียงอย่าให้เขาหายไปจากโลกนี้"
เสียงสั่นเครือ
แต่ดื้อรั้น
อีกภาพซ้อนทับขึ้นมา
ชายในชุดขาว
ยืนอยู่เบื้องหลังม่านแสง
ไม่ควรปรากฏ
ไม่ควรรับฟัง
เซียวอวิ๋น
ในอดีต
เขายืนอยู่ตรงนั้น
เพียงลำพัง
"คำขอของมนุษย์…ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน"
เสียงสวรรค์ในอดีตก้องกังวาน
ภาพสั่นไหว
"ข้ารับผิดชอบเอง"
เสียงของเขา
หนักแน่น
ไม่ลังเล
หลินเยว่รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ
ภาพต่อภาพถาโถมเข้ามา
— การเกิดใหม่
— การลืมเลือน
— เคราะห์ที่ตามติด
— สายตาที่เฝ้ามองจากไกล ๆ ทุกชาติ
และสุดท้าย
ภาพหนึ่ง…ที่ทำให้นางแทบยืนไม่อยู่
เซียวอวิ๋นคุกเข่าบนลานสวรรค์
เลือดไหลลงพื้นขาว
แสงรอบกายแตกกระจาย
"การแยก"
เสียงสวรรค์กล่าว
"คือราคาที่เจ้าต้องจ่าย
เพื่อพิสูจน์ว่าคำสัตย์นี้
ควรดำรงอยู่ต่อไปหรือไม่"
กระจกแสงแตกสลาย
หลินเยว่ทรุดเข่า
น้ำตาไหลไม่หยุด
"ข้าผ่านการทดสอบแล้ว"
นางพูด
เสียงแหบ
"เหตุใดต้องเอาเขาไป"
ความเงียบทอดยาว
ก่อนเสียงนั้นจะตอบ
"เพราะเขา…คือจุดอ่อนของเจ้า"
"และเจ้า…คือความผิดพลาดของเขา"
หัวใจหลินเยว่เย็นเฉียบ
"เขาจะกลับมาเมื่อใด"
นางถาม
ไม่ยอมปล่อย
"เมื่อเจ้าพิสูจน์ได้
ว่าการมีอยู่ของเขา
ไม่ทำให้โลกเอนเอียง"
แรงกดดันหายไปทันที
ภาพว่างเปล่าพังทลาย
หลินเยว่าสะดุ้งตื่นอีกครั้ง
นางอยู่ในเรือน
ฟ้ายังมืด
แต่คราวนี้
นางรู้แน่ชัด
เซียวอวิ๋นหายไปจริง ๆ
ไม่มีร่องรอย
ไม่มีพลัง
ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกเชื่อมโยงที่เคยมี
เหลือเพียงความว่างเปล่า
และภาพซ้อนของอดีตชาติ
ที่ยังฝังแน่นในใจ
หลินเยว่ลุกขึ้นยืน
เช็ดน้ำตา
ดวงตาที่เคยลังเล…นิ่งขึ้น
"ถ้าสวรรค์ต้องการคำตอบ"
นางกล่าวกับความว่างเปล่า
"ข้าจะให้มัน"
นางไม่รู้ว่าจะต้องแลกอะไรอีก
ไม่รู้ว่าการพิสูจน์จะโหดเพียงใด
แต่รู้แน่ชัด
การทดสอบครั้งต่อไป
หลินเยว่จะไม่เป็นเพียง "ผู้ถูกเลือก"
นางจะเป็นผู้ ท้าทาย สวรรค์ด้วยตนเอง