แดนกักไม่เคยเปลี่ยน
นับตั้งแต่ถือกำเนิด
มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสิ่งเดียว
กักผู้ที่สวรรค์ไม่อาจทำลาย
แต่ไม่อาจปล่อย
เงียบ
ว่าง
และสมบูรณ์แบบในความนิ่งนั้น
แต่วันนี้…
ความสมบูรณ์แบบเริ่มไม่แน่นอน
เซียวอวิ๋นยืนอยู่กลางแดนกัก
ฝ่าเท้าเปลือยสัมผัสพื้นสีเทา
ที่ควรจะเรียบสนิท
กลับมีเส้นบาง ๆ พาดผ่าน
รอยร้าว
ไม่ลึก
ไม่กว้าง
แต่มีอยู่จริง
เขาคุกเข่าลง
ปลายนิ้วแตะพื้น
เย็น…
แต่ไม่ว่างเปล่าเหมือนก่อน
"เริ่มแล้วสินะ"
เขาพึมพำ
ไม่ใช่ด้วยความหวัง
แต่ด้วยความเข้าใจ
แดนกักไม่ควรตอบสนอง
ไม่ควรรับรู้
และไม่ควรเปลี่ยนแปลง
แต่รอยร้าวนั้น…ขยับ
ราวกับหายใจ
แสงหนึ่งวาบขึ้น
หลิงซู่ปรากฏตัว
คราวนี้ไม่ได้ยืนห่าง
แต่ยืนใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
ในมือยังคงเป็นพู่กัน
แต่ปลายพู่กันกลับไม่ส่องแสง
"เจ้าก็เห็นแล้ว"
เขากล่าว
เซียวอวิ๋นพยักหน้า
ไม่แปลกใจ
ไม่ยินดี
ไม่ตื่นเต้น
"แดนกักตอบสนองต่อการเลือกของนาง"
เขากล่าว
หลิงซู่เงียบ
สายตามองรอยร้าวนั้นเนิ่นนาน
"แดนกักถูกสร้างจากกฎ"
เขาพูดช้า ๆ
"หากกฎไม่สั่น
มันไม่มีวันเปลี่ยน"
เซียวอวิ๋นเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคมสงบ
"แล้วตอนนี้กฎกำลังทำอะไร"
หลิงซู่กำพู่กันแน่น
นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบด้วยเสียงที่เบากว่าที่ควรจะเป็น
"…ลังเล"
คำตอบนั้น
ทำให้รอยร้าวสั่นไหวเล็กน้อย
ม้วนบันทึกชะตาปรากฏขึ้นด้านหลัง
อักษรทองค่อย ๆ เขียนขึ้นเอง
"การทดสอบครั้งที่สอง
ไม่ทำให้สมดุลเอนเอียง"
ข้อความนั้น
ควรทำให้ทุกอย่างหยุด
แต่รอยร้าว…ไม่หายไป
หลิงซู่จ้องมัน
ดวงตาเป็นครั้งแรกที่ฉายความสับสน
"บันทึกบอกว่าสมดุลคงอยู่"
เขากล่าว
"แต่แดนกัก…ไม่เห็นด้วย"
เซียวอวิ๋นยิ้มบาง
รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ชัยชนะ
แต่เป็นความเศร้าที่เจือความหวัง
"เพราะสมดุลของสวรรค์
ไม่เคยเท่ากับสมดุลของโลก"
หลิงซู่หลับตาลง
ภาพมากมายผ่านเข้ามาในใจ
มนุษย์ที่ถูกลบ
เทพที่ถูกลดขั้น
คำสัตย์ที่ไม่ควรเกิด
"หากรอยร้าวขยาย"
เขากล่าวช้า ๆ
"แดนกักจะไม่อาจคงรูป"
"และหากแดนกักพัง"
เซียวอวิ๋นกล่าวต่อ
"สิ่งแรกที่หลุดออกมา
ไม่ใช่ข้า"
หลิงซู่ลืมตาขึ้นทันที
"แต่คือ…ความจริง"
ความเงียบถาโถม
รอยร้าวทอดยาวเพิ่มอีกเส้น
ไม่ใหญ่
แต่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
หลิงซู่ถอยหลังหนึ่งก้าว
เป็นครั้งแรก
ที่ผู้เฝ้าบันทึกชะตา
ถอย
"ข้าไม่สามารถแก้บันทึก"
เขากล่าว
น้ำเสียงเคร่ง
"แต่ข้าเริ่มสงสัย
ว่าบันทึก…เขียนสิ่งใดทับซ้อนอยู่หรือไม่"
เซียวอวิ๋นมองเขา
ไม่เร่ง
ไม่กดดัน
"เมื่อถึงเวลาที่นางเผชิญการทดสอบสุดท้าย"
เขากล่าว
"เจ้าจะต้องเลือกเช่นกัน หลิงซู่"
หลิงซู่กำพู่กันแน่น
ปลายพู่กันสั่น
แต่เขาไม่ปฏิเสธ
"ข้าไม่รู้ว่าจะเขียนสิ่งใด"
เขาตอบตรง ๆ
"หากสิ่งที่เกิด…ไม่เคยมีในบันทึกมาก่อน"
รอยร้าวส่องแสงวาบ
เพียงชั่วพริบตา
ไม่พอให้หลุด
แต่พอให้เห็น "อีกฟาก"
เซียวอวิ๋นหลับตาลง
ลมหายใจแผ่ว
เขารู้ดี
รอยร้าวนี้
ไม่ได้เกิดเพราะเขา
ไม่ได้เกิดเพราะการฝืนกฎ
แต่มันเกิดจากมนุษย์คนหนึ่ง
ที่เลือก "แบกรับ" แทนทุกฝ่าย
โดยไม่ขอสิ่งใดตอบแทน
ที่ใดสักแห่ง
ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน
หลินเยว่เงยหน้ามองฟ้า
ไม่รู้ว่ามีรอยร้าว
ไม่รู้ว่ามีการสั่นคลอน
แต่นับจากวินาทีนั้น
ชะตาของสวรรค์
ก็ไม่อาจเดินต่อไป
โดยไม่หันกลับมามองมนุษย์อีกแล้ว