เมืองชิงเหอฟื้นตัวเร็วเกินคาด
เพียงสามวันหลังเหตุการณ์น้ำหลาก
แนวทางน้ำถูกซ่อม
ร้านค้าเปิด
เสียงผู้คนกลับมา
และพร้อมกันนั้น
ชื่อหนึ่งเริ่มถูกพูดถึง
"หญิงผู้นั้น…"
"ใช่ คนที่ลงไปขวางน้ำด้วยตัวเอง"
"ไม่มีพลังเลยนี่นา"
"แล้วทำได้อย่างไร"
หลินเยว่ายืนอยู่ริมลานสำนัก
ได้ยินทุกคำ
แม้ไม่มีใครเอ่ยชื่อเต็ม
แต่สายตาทุกคู่…รู้ว่ากำลังมองใคร
ชายชรานักพรตมองนางอย่างหนักใจ
"การช่วยคนไม่ใช่ความผิด"
เขากล่าว
"แต่การถูกจดจำ…ไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้า"
หลินเยว่พยักหน้า
นางรู้ดี
ตั้งแต่วันที่สวรรค์เงียบผิดปกติ
ข่าวแพร่ไปไกลกว่าที่คิด
พ่อค้าจากเมืองข้างเคียง
นักเดินทาง
แม้แต่นักพรตจากสำนักอื่น
เริ่มแวะมา "ดู"
ไม่ใช่ด้วยความศรัทธา
แต่ด้วยความสงสัย
"นางคือผู้มีดวงหรือไม่"
"หรือเป็นเพียงโชค"
"หรือมีใครอยู่เบื้องหลัง"
คำถามเหล่านั้น
ไม่ใช่ดาบ
แต่คมยิ่งกว่า
คืนนั้น
หลินเยว่านั่งอยู่คนเดียวในเรือน
แสงตะเกียงสั่นไหว
เป็นครั้งแรก
ที่นางรู้สึกว่า
ความเงียบของเซียวอวิ๋น…
กำลังถูกแทนที่ด้วยสายตาของผู้คน
นางหลับตา
พยายามไม่คิด
แต่แล้ว…เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงในใจ
ไม่ใช่เสียงสวรรค์
เป็นเสียง ภายนอก
"หลินเยว่"
นางลืมตาขึ้นทันที
ประตูเรือนเปิดออก
ชายแปลกหน้าในชุดนักพรตสีเข้มยืนอยู่
สีหน้าเรียบ
ดวงตาไม่ฉายความเคารพ
มีเพียงการประเมิน
"ข้าขออภัยที่รบกวน"
เขากล่าว
"ข้ามาจากสำนักไท่หยาง"
หัวใจหลินเยว่เต้นแรง
สำนักไท่หยาง
เป็นหนึ่งในสำนักที่มีสายสัมพันธ์กับแดนสวรรค์
"ข้าได้ยินเรื่องของเจ้า"
เขาพูดต่อ
"และต้องการยืนยันบางอย่าง"
"ข้าไม่มีสิ่งใดให้ยืนยัน"
หลินเยว่ตอบ
น้ำเสียงสุภาพ
แต่นิ่ง
ชายผู้นั้นยิ้มบาง
รอยยิ้มที่ไม่อบอุ่น
"นั่นแหละ…ที่ทำให้สวรรค์สนใจ"
คำว่า สวรรค์
ถูกเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย
ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
อากาศในเรือนเย็นลงทันที
"มีคนกำลังถามถึงเจ้า"
นักพรตกล่าว
"ไม่ใช่เพราะเจ้าช่วยเมือง"
"แต่เพราะเจ้า 'ไม่ควรทำได้' "
หลินเยว่กำมือแน่น
เล็บจิกฝ่ามือ
"ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา"
นางกล่าว
ชายผู้นั้นมองนางนิ่ง
ก่อนกล่าวช้า ๆ
"สวรรค์ไม่กลัวคนธรรมดา"
"มันกลัวคนธรรมดา…ที่ไม่ยอมเดินตามบทที่เขียนไว้"
คำพูดนั้น
ทำให้หัวใจหลินเยว่เย็นเฉียบ
"ต่อจากนี้"
นักพรตกล่าว
"ชื่อของเจ้าจะถูกบันทึกในหลายที่"
"บางแห่ง…เพื่อสังเกต"
"บางแห่ง…เพื่อทดสอบ"
เขาหันหลัง
เดินออกไป
โดยไม่รอคำตอบ
ประตูปิดลงช้า ๆ
หลินเยว่านั่งนิ่ง
ลมหายใจสั่น
ในวินาทีนั้น
นางเข้าใจอย่างชัดเจน
การทดสอบไม่ได้มาในรูปของภัยพิบัติ
แต่มาในรูปของ
ชื่อเสียง ความสนใจ และการถูกลากเข้าสู่สายตาของสวรรค์
นางลุกขึ้นยืน
เดินไปเปิดหน้าต่าง
ท้องฟ้ายามค่ำใส
ดาวพร่างพราว
"ถ้าท่านยังอยู่…"
หลินเยว่พึมพำ
ไม่รู้ว่าส่งไปถึงใคร
"ข้าจะระวังตัวให้มากขึ้น"
ลมพัดแผ่ว
ไม่มีเสียงตอบ
แต่ในความเงียบนั้น
หลินเยว่รู้สึกได้
สวรรค์เริ่มเร่งเกม
และครั้งนี้
มันไม่ได้เล็งมาที่คำสัตย์
หรือผู้เฝ้ากฎ
แต่มาที่ มนุษย์ผู้มีชื่อถูกเอ่ย