แดนกักนิ่งเกินไป
รอยร้าวที่เคยสั่นไหว
กลับหยุดอยู่กับที่
เหมือนเส้นทางที่ถูกเปิดไว้
เพื่อถามคำถามเพียงข้อเดียว
เซียวอวิ๋นยืนอยู่ตรงหน้า
ฝ่าเท้าหยุดห่างจากรอยร้าวเพียงหนึ่งก้าว
ก้าวเดียว
ก็อาจทำให้เขา "เข้าใกล้" โลกมนุษย์กว่าที่เคย
และก้าวเดียวกันนั้น
อาจทำให้ทุกอย่างพัง
เขาหลับตาลง
รับรู้แรงสะเทือนที่ส่งมาจากไกลโพ้น
ไม่ใช่ความเจ็บ
ไม่ใช่การเรียก
แต่เป็น "การถูกเพ่งเล็ง"
เมืองชางหลิง
ถูกวงกลมไว้แล้ว
หลิงซู่ปรากฏตัวเงียบ ๆ
ครั้งนี้ไม่ถือพู่กัน
ม้วนบันทึกชะตาลอยอยู่ด้านหลัง
เปิดค้าง
อักษรทองหยุดนิ่งราวกับรอคำสั่ง
"เจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่"
เขาถาม
ไม่อ้อม
เซียวอวิ๋นพยักหน้า
"ผู้ตรวจสอบกำลังขยับ"
เขาตอบ
"และเป้าหมาย…ไม่ใช่ข้า"
หลิงซู่เงียบ
นานพอให้แดนกักสั่นเบา ๆ
"เจ้ามีเวลาเลือก"
เขากล่าวในที่สุด
"ไม่นาน"
เซียวอวิ๋นลืมตาขึ้น
ดวงตาคมนิ่ง
แต่ลึกลงไป…หนักอึ้ง
"ถ้าข้าข้ามรอยร้าว"
เขากล่าว
"ข้าจะเข้าใกล้นาง
อาจปกป้องได้โดยตรง"
หลิงซู่พยักหน้า
แต่ไม่เห็นด้วย
"และจะยืนยันว่า 'ต้นเหตุ' อยู่ที่นี่"
เขาเสริม
"สวรรค์จะลงมือทันที"
เซียวอวิ๋นกำหมัดแน่น
"ถ้าข้าไม่ข้าม"
เขาพูดต่อ
"ข้าจะปกป้องได้เพียงทางอ้อม
ชะลอเคราะห์
บิดจังหวะ
โดยไม่ปรากฏตัว"
หลิงซู่มองเขานิ่ง
"แต่นางจะต้องเผชิญ…โดยไม่รู้ว่าเจ้าช่วยอยู่"
เขากล่าว
"และหากพลาด
เจ้าจะไม่มีทางเข้าไปทัน"
ความเงียบกดทับ
รอยร้าวส่องแสงจาง
เหมือนกำลังเร่ง
ในเสี้ยววินาทีนั้น
ภาพหนึ่งผุดขึ้นในใจเซียวอวิ๋น
ไม่ใช่อดีตชาติ
ไม่ใช่คำสัตย์
เป็นภาพปัจจุบัน
หลินเยว่ยืนอยู่หน้าร้าน
ช่วยผูกผ้าพันแผลให้คนแปลกหน้า
สีหน้าอ่อนล้า
แต่ใจมั่นคง
นางไม่ได้มองหาเขา
ไม่ได้เรียก
ไม่ได้ขอ
และนั่น…คือสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บที่สุด
"นางเลือกอยู่ในโลกนี้
โดยไม่ให้ใครรับเคราะห์แทน"
เซียวอวิ๋นกล่าวช้า ๆ
"ข้าไม่มีสิทธิ์
ดึงนางออกมาเพราะความกลัวของข้า"
หลิงซู่เบิกตาเล็กน้อย
"เจ้าจะไม่ข้าม?"
เขาถาม
เซียวอวิ๋นมองรอยร้าว
เนิ่นนาน
ก่อนจะถอยหลังหนึ่งก้าว
"ไม่ใช่ตอนนี้"
รอยร้าวสั่นแรง
เหมือนการคัดค้าน
อักษรทองบนม้วนบันทึกไหลอีกครั้ง
"ผู้เฝ้ากฎ
เลือกการปกป้องทางอ้อม"
หลิงซู่หลับตาลง
เหมือนรับน้ำหนักของบันทึกนั้น
"การเลือกนี้…"
เขากล่าว
"จะทำให้เจ้าเจ็บยาว"
เซียวอวิ๋นยิ้มบาง
รอยยิ้มที่ไม่ต้องการการยอมรับ
"ข้าไม่ต้องการให้สวรรค์เห็นข้า"
เขากล่าว
"ข้าต้องการให้มัน…มองไม่เห็นนาง"
ในคืนเดียวกัน
เมืองชางหลิง
ลมเปลี่ยนทิศเล็กน้อย
ฝนที่ควรตกหนัก
กลายเป็นเพียงฝนพรำ
ผู้ตรวจสอบที่ควรมาถึงคืนนี้
ต้องหยุดพักนอกเมือง
เพราะเส้นทางชำรุดอย่าง "บังเอิญ"
หลินเยว่ยืนอยู่ใต้ชายคา
มองฝน
รู้สึกเหมือนมีใคร
ยืนอยู่ไกลมาก
ไกลจนไม่อาจเอื้อม
แต่ยัง…หันมาทางเดียวกัน
"แปลกดี"
หญิงม่ายเจ้าของร้านเอ่ย
"ช่วงนี้เรื่องร้าย ๆ มันมาช้าลง"
หลินเยว่าไม่ตอบ
เพียงกำมือแน่น
หัวใจเต้นช้า
มั่นคง
ในแดนกัก
เซียวอวิ๋นยืนอยู่ลำพัง
ไม่มีรอยร้าวให้แตะ
ไม่มีทางลัดให้เลือก
มีเพียงการปกป้อง
ที่ต้องแลกด้วย
การไม่ถูกจดจำ
เขาหลับตาลง
รับรู้ความเจ็บที่ไม่แสดงออก
"ข้าจะอยู่ตรงนี้"
เขาพึมพำ
ไม่รู้ว่าส่งไปถึงใคร
"จนกว่านางจะไม่ต้องการการปกป้องอีกต่อไป"
และในความเงียบนั้น
สวรรค์ยังไม่รู้ตัวว่า
การไม่เห็น
กำลังกลายเป็นความพลาด
ที่ใหญ่ที่สุดของมัน