Yağmur yağıyordu.
Toge'nin cenazesinde herkes vardı.
Ama ortam sessiz değildi.
Fısıltılar dolaşıyordu.
"Suko yaptı."
"Kesin odur."
"Başka kim olabilir ki?"
Tam o sırada...
Suko geldi.
Kimse onu beklemiyordu.
Kalabalık bir anda sessizleşti.
Bazıları öfkeyle baktı.
Bazıları korkuyla.
Suko hiçbirine bakmadı.
Sadece mezara yürüdü.
Birkaç saniye boyunca konuşmadı.
Sonra gözlerini kapattı.
Ve görünmez bir dalga etrafa yayıldı.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
İnsanların yüzleri değişmeye başladı.
Öfkeleri kayboluyordu.
Suçlamaları siliniyordu.
Bir öğretmen kaşlarını çattı.
"Bir dakika..."
"Biz neden onu suçluyorduk?"
Bir öğrenci başını tuttu.
"Hatırlamıyorum."
Dakikalar içinde herkes sakinleşmişti.
Kimsenin aklında Suko'nun suçlu olduğuna dair bir düşünce kalmamıştı.
Suko mezarın önüne geldi.
Uzun süre sessiz kaldı.
Sonra cebinden bir kahveli jöle çıkardı.
Mezar taşının önüne bıraktı.
Ve sadece şunu söyledi:
"Son ana kadar vazgeçmedin."
Rüzgâr esti.
Yağmur hızlandı.
Suko arkasını döndü.
Ve yürümeye başladı.
Kalabalık onu izliyordu.
Ama artık nefretle değil.
Sadece anlam veremedikleri bir sessizlikle.
O sırada kimsenin bilmediği bir şey vardı.
Suko yürürken durdu.
Başını hafifçe gökyüzüne kaldırdı.
Ve kendi kendine fısıldadı:
"Bu kadar takıntılı olmasaydın..."
"Belki farklı olurdu."
Sonra uzaklaştı.
Cenaze sona erdi.
Ama Toge'nin bıraktığı sorular...
Hâlâ yaşamaya devam ediyordu.