Toge günlerdir ortalıkta yoktu.
Okula gelmiyordu.
Telefonlara bakmıyordu.
Sadece dolaşıyordu.
Düşünüyordu.
Suko'yu.
Savaşı.
Ve cevabını bulamadığı soruları.
Üçüncü günün akşamında birkaç arkadaşıyla oturuyordu.
İçlerinden biri güldü.
"Şu an Suko burada olsaydı ne yapardın?"
Toge hiç düşünmedi.
"Muhtemelen onu öldürürdüm."
Sessizlik oluştu.
Sonra arkasından sakin bir ses geldi.
"Bir daha söyle."
Toge'nin gözleri büyüdü.
O sesi tanıyordu.
Yavaşça arkasını döndü.
Suko oradaydı.
Gözlüğünü düzeltirken ona bakıyordu.
Kimse nasıl geldiğini görmemişti.
Toge ayağa kalktı.
"Suko..."
"Tekrar et."
Hava ağırlaştı.
Toge cevap vermedi.
Bir sonraki anda ikisi çoktan gökyüzündeydi.
Savaş yeniden başlamıştı.
Yumruklar çarpıştı.
Şok dalgaları yayıldı.
Toge tüm gücüyle saldırıyordu.
Ama bu kez fark vardı.
Suko ciddiydi.
Dakikalar geçtikçe Toge geri düşmeye başladı.
Savunması kırılıyordu.
Nefesi düzensizleşiyordu.
Son bir saldırı yaptı.
Ama Suko durdurdu.
Sessizlik oluştu.
Toge yere düştü.
Gökyüzüne baktı.
Suko birkaç metre ötede duruyordu.
"Keşke başka bir yol seçseydin."
Rüzgâr esti.
Toge cevap vermeye çalıştı.
Ama sesi çıkmadı.
Gözleri yavaşça kapandı.
Ve savaş sona erdi.
Fakat hikâye...
Henüz bitmemişti.