Yeni Bölüm — Sıradan Akşam
Okuldan çıktıktan sonra yol her zamanki gibiydi.
Asfaltın kenarında küçük taşlar vardı. Birkaç bisikletli çocuk gülerek yanından geçti. Uzakta bir minibüs durdu, kapısı açıldı, biri indi. Gün bitmeye yaklaşıyordu.
Suko yürüyordu.
Ne bir baskı vardı.
Ne görünmeyen titreşimler.
Ne de sahnenin büyüyeceğine dair o garip his.
Sadece… yürüyordu.
Çantasının askısı omzunu hafif acıtıyordu. Ayakkabısının içi biraz sıcaktı. Rüzgâr bazen yüzüne vuruyor bazen kesiliyordu.
Gerçek şeylerdi bunlar.
Köşedeki bakkalın önünden geçti. İçeriden televizyon sesi geliyordu. Haber spikeri bir şey anlatıyordu. Kimse dramatik bir kader yaşamıyordu. Kimse evrenin merkezinde değildi.
Hayat düz bir çizgi gibi akıyordu.
Bir top yuvarlanarak yolun ortasına geldi.
Küçük bir çocuk arkasından koştu.
Suko refleksle topu ayağıyla durdurdu.
Çocuk nefes nefese yanına geldi.
"Abi atar mısın?" dedi.
Suko eğildi.
Topu eline aldı.
Bir an baktı.
Bu anın içinde hiçbir gizli katman yoktu. Hiçbir ihtimal ağırlık kazanmıyordu. Bu sadece… bir çocuğun top istemesiydi.
Topu attı.
Çocuk güldü.
Koşarak uzaklaştı.
Suko yürümeye devam etti.
Gökyüzü turuncuya dönüyordu. Kuşlar telin üstünde dizilmişti. Bir kadın telefonda konuşarak yanından geçti. Bir araba korna çaldı.
Her şey küçük ve önemsizdi.
Ama o önemsizlik… ağır ve gerçekti.
Bir süre sonra parkın önüne geldi.
Banklardan birine oturdu.
Elleri cebindeydi.
Hiçbir dövüş başlamadı.
Hiç kimse ortaya çıkmadı.
Zemin çatlamadı.
Sadece uzakta bir köpek havladı.
Suko derin bir nefes aldı.
Bugün sınıfta olanlar… koridorda olanlar… hepsi sanki başka birinin hikâyesi gibiydi.
Şimdi burada olan şey ise çok basitti.
Akşam oluyordu.
Ve o… biraz dinleniyordu.
Başını geriye yasladı.
Gökyüzüne baktı.
Bulutlar yavaş hareket ediyordu.
Hikâye ilerliyordu belki.
Ama şu an için…
Hiçbir şeyin ilerlemesi gerekmiyordu.