Dönüşün ertesi sabahı, Akira güneşten önce uyandı.
Pencereden dışarı baktı.
Sokak boştu.
Ayakkabılarını bağladı.
Lyria'yı uyandırmamak için kapıyı yavaşça kapattı.
---
Okulun arkasındaki tepeye koşarak çıktı.
Nefesi ilk yüz metrede bozuldu.
Durmadı.
Tepeye vardığında, dizlerine kapanıp bir süre öyle kaldı.
Sonra doğruldu.
Yüz şınav çekti.
Sonra yüz daha.
Kollarının titrediği yerde saymayı bıraktı.
---
"Bunu yapman gerekmiyor."
Reon, tepenin kenarında duruyordu.
Elleri cebindeydi.
Ne zamandır orada olduğunu Akira bilmiyordu.
"Biliyorum."
"O zaman neden?"
Akira yere uzanıp bir süre gökyüzüne baktı.
"Dün gece uyuyamadım. Sürekli aynı şeyi düşündüm."
"Neyi?"
"Yui düşerken elim yetişmedi. Sonra bir şey oldu ve yetişti. Ama o şeyi ben yapmadım. Bana yapıldı gibi."
Reon bir şey demedi.
"Bir daha 'bana oldu' demek istemiyorum," dedi Akira. "'Ben yaptım' demek istiyorum."
---
Reon, yanına geldi.
Cebinden ellerini çıkardı.
"Ayağa kalk."
"Ne?"
"Bana vurmanı istiyorum."
Akira şaşkınlıkla doğruldu.
"Sana mı?"
"Güç olmadan. Sadece sen. Sadece ben."
Reon, ayaklarını açtı.
"Gücün açıldığında seninle dövüşeceğimi söylemiştim. Henüz o gün değil. Ama güçlenmek istiyorsan, önce düşmeyi öğrenmelisin."
---
Akira ilk yumruğunu attı.
Reon yana çekilip onu boşluğa bıraktı.
Akira yüzüstü yere düştü.
Toz yüzüne yapıştı.
"Tekrar."
Akira kalktı.
Tekrar vurdu.
Yine düştü.
Reon bir şey söylemedi.
Sadece "Tekrar" dedi.
---
Güneş tepeye ulaştığında, Akira altı kez düşmüştü.
Yedincide ayakta kaldı.
Yumruğu havada boşluğa çarpmadı.
Reon'un omzuna sürtündü.
Reon bir adım geri attı.
Ve ilk kez, gülümsedi.
"Bu bir başlangıç."
---
Eve döndüğünde Lyria mutfaktaydı.
"Nereye gittin bu saatte?"
"Koşmaya."
"Yüzün toz içinde."
"Evet."
Lyria, ona uzun bir süre baktı.
Sonra elindeki bezi sıkıp bir şey söylemedi.
Sadece kahvaltısını önüne koydu.
---