Gezinin son gecesiydi.
Akira, tesisin ortak telefonundan evi aradı.
Lyria, ilk çalışta açtı.
"Nasıl gidiyor?"
"İyi. Çok eğlendik."
---
"Reon ile iyi anlaşıyor musunuz?"
Akira şaşırdı.
"Nereden bildin?"
"Anneyim. Bilirim."
Akira güldü.
"Evet. Sanırım artık arkadaşız."
---
Lyria'nın sesinde kısa bir sessizlik oldu.
"Ne zaman dönüyorsunuz?"
"Yarın öğleden sonra."
"Tamam."
Sesi normaldi.
Ama Akira, bir şeyin eksik olduğunu hissetti.
---
"Anne, iyi misin?"
"İyiyim. Sadece seni özledim."
"Yarın görüşeceğiz."
"Biliyorum."
Bir süre ikisi de konuşmadı.
"Dikkatli ol, tamam mı?" dedi Lyria, sonunda.
"Her zamanki gibi."
---
Telefonu kapattıktan sonra, Akira dışarı çıktı.
Reon, merdivenlerde oturuyordu.
"Anneni mi aradın?"
"Evet."
"Nasıldı?"
Akira, bir süre düşündü.
"Garipti. Ama belki hep öyledir anneler."
---
Reon, gökyüzüne baktı.
"Benim annem yoktu."
Akira, ona döndü.
Reon, bir şey daha söylemedi.
Ama bu kez, susması farklıydı.
Akira, yanına oturdu.
Sessizce.
---
İkisi, uzun süre, hiçbir şey söylemeden oturdu.
Gökyüzü, üzerlerinde, sakin ve geniş duruyordu.
Yarın, eve dönecekerdi.
Ama bu an, ikisinin arasında, bir şeyi değiştirmişti.
---