Ficool

Chapter 159 - Akira

O gece Akira uyumadan önce elini kaldırdı.

Hiçbir şey beklemiyordu.

Alışkanlıktı artık.

Elini indirdi, gözlerini kapattı.

---

Gözlerini açtığında, bir salondaydı.

Duvarı yoktu.

Tavanı yoktu.

Ama uzun bir salondu bu.

Ve salonun iki yanında, sıra sıra, silüetler duruyordu.

Akira onları saymaya çalıştı.

On üç.

Sonra bir tane daha.

On dördüncüsü bulanıktı.

Bakmak, gözün odaklanmasını engelliyordu.

---

Akira, ilk silüetin önünde durdu.

Yüzü yoktu.

Ama bir yüzün nerede olması gerektiğini biliyordu.

"Buradayım," dedi.

Cevap gelmedi.

Ama silüet, ona doğru hafifçe döndü.

---

Sesler duyuldu.

Eski uğultu.

Ama bu sefer, uğultunun içinden kelimeler ayrışıyordu.

"...gelmiş..."

"...çok küçük..."

"...bizim gibi..."

Akira durup dinledi.

Hiçbiri ona konuşmuyordu.

Birbirlerine konuşuyorlardı.

---

Silüetlerden biri öne çıktı.

Diğerlerinden daha net.

Elini uzattı.

"Korkma."

Ses, yaşlı bir adamınkine benziyordu.

"Biz de güçsüzdük."

Akira nefes aldı.

"Hepiniz mi?"

"Hepimiz. Bizim zamanımızda bize kimse güç vermedi. Sadece bekledik. Düştük, kalktık, bekledik."

Silüet, bir an sustu.

"Sen de bekleyeceksin."

---

"Ne kadar?"

Silüet, bu soruya cevap vermedi.

Salonun sonunda, bulanık olan silüet kıpırdadı.

Akira ona doğru baktı.

Gözleri yanıyordu.

Bulanıklık, bakınca daha da arttı.

Ama bir şey hissetti.

Bir bakış.

Çok sessiz, çok uzaktan gelen bir bakış.

Akira ona doğru bir adım attı.

"Sen kimsin?"

Bulanık silüet cevap vermedi.

Sadece, çok hafifçe, başını salladı.

Sanki "daha değil" der gibi.

---

Salonun en sonunda, bir boşluk vardı.

Boş bir yer.

Silüetlerin arasında, tek bir yerin boş bırakıldığı belliydi.

Akira orada durdu.

"Bu kimin?"

Yaşlı ses cevap verdi.

"Senin olacak."

"Ben bunun içinde olacak mıyım?"

"Herkes olur."

Akira, boşluğa baktı.

Bir an, içinde bir ağırlık hissetti.

Korku değildi.

Daha çok bir görev gibi.

---

Uyandığında, ter içindeydi.

Eli göğsünün üstündeydi.

Kalbi hızlı atıyordu.

Ama bu kez, neden attığını hatırlıyordu.

On üç silüet.

Bir bulanık olan.

Ve onun için bekleyen boş bir yer.

Pencereden ilk ışık giriyordu.

Akira, ayağa kalkıp yüzünü yıkadı.

Sonra, hiçbir şey söylemeden, yine tepeye koştu.

---

More Chapters