Uyandığımda odanın yeri değişmişti.
Bunu ilk fark eden ruhum oldu. Çünkü bu beden, karanlığa alışkındı ama bu karanlık farklıydı. Daha derin. Daha bilinçli.
Yatağın kenarına zincirlenmiştim.
Soğuk metal bileklerimi yakıyordu. Zincir kısa tutulmuştu. Hareket edebilirdim ama kaçamazdım. Bilerek yapılmıştı.
Kapı açıldı.
İçeri ilk giren Karan'dı.
Adımları sessizdi ama ağırlığı vardı. Zincirleri kontrol etti. Yüzü ifadesizdi.
Dayanabilecek misin?" diye sordu.
Dayanamazsam?" dedim.
Gözlerime baktı.
O zaman kırılırsın."
Arkasından Aras girdi.
Her zamanki gibi gülümsüyordu. Ama gözleri… dikkatliydi.
Bak sen," dedi.
"Üçüncü güne kaldı. Bu iyi bir rekor."
Ne için?" diye sordum.
"Reyhan için," dedi.
"Senin için değil."
Son giren Miran'dı.
Odaya girdiğinde hava ağırlaştı. Zincirler sanki daha da soğudu.
Bağlar tepki veriyor," dedi.
"Sistem seni tanıyor."
Ben bu bedeni istemedim," dedim.
Miran yaklaştı. Zincirin ucunu tuttu. Parmağıyla hafifçe çekti.
Beden istemez," dedi.
"Kader verir."
Başımın içindeki ses tekrar yükseldi.
KADER BAĞI SENKRONİZE EDİLİYOR
DİRENÇ: DÜŞÜYOR
Göğsüm yandı. Dizlerim titredi. Ama bağırmadım.
Aras başını eğdi.
"Bak," dedi.
"Bu kısmı seviyorum."
Karan dişlerini sıktı.
"Yeter."
Miran gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
"Hayır. Alışması gerekiyor."
O an içimde bir şey değişti.
Acı… tanıdık hale geldi.
Ve ben fark ettim:
Bu beden kırılmıştı.
Ama ben henüz kırılmamıştım.
Bir gün," dedim kısık sesle,
"sizden biri hata yapacak."
Oda sessizleşti.
Miran gülümsedi.
İlk kez gerçekten.
İşte bu," dedi.
"Reyhan böyle konuşmazdı."
Ve zinciri biraz daha sıktı.
"Bu yüzden ilginçsin."
Başımın içindeki ses fısıldadı:
BAĞLAR DERİNLEŞİYOR
GERİ DÖNÜŞ NOKTASI AŞILDI
Ve ben anladım:
Bu hikâye kaçmakla bitmeyecekti.
Bu hikâye… birini yıkmakla bitecekti.