Sessizlik Katmanı'nın derinliklerine doğru yürümeye devam ettiler.
Etraflarında mutlak bir sessizlik vardı.
Ne bir ses...
Ne bir titreşim...
Ne de yön kavramı hissediliyordu.
Tam o sırada Suko, Toge'ye baktı.
"O var ya..."
"...seninle konuşan varlık."
"Hani irade verdiğim ve ismini vermediğim."
Toge şaşkınlıkla baktı.
"Ee?"
Suko sakinliğini koruyarak konuştu.
"Onun bütün güçlerini aldın mı?"
Toge hiç düşünmeden cevap verdi.
"Evet."
Suko hafifçe gülümsedi.
"Zaten biliyordum."
"Bunu..."
"...senin bilip bilmediğini test etmek için sordum."
Toge sessizce dinliyordu.
Suko devam etti.
"O, ismini vermediğim varlık..."
"...tüm boyutları aşıyordu."
"Ve artık..."
"...sen de aşıyorsun."
Toge kısa bir süre durdu.
"...Anlıyorum."
Suko hiçbir şey söylemedi.
Sadece hafifçe başını çevirdi.
İçinden konuştu.
"Zaten..."
"...hikâyeyi ben yazdığım için sorun yok."
Üçü de yürümeye devam etti.
Karşılarında...
Sessizlik Katmanı'nın en derin noktasında bulunan, yasaların yazılı olduğu sonsuz sütunlar yavaş yavaş görünmeye başlamıştı.