Üç gün geçti.
Okul yine aynıydı.
Koridorlar kalabalık, sınıflar sıkıcıydı. Öğretmenler bağırıyor, öğrenciler gizlice telefona bakıyordu. Hayat normal akıyordu.
Suko arka sırada oturmuş camdan dışarı bakıyordu.
Toge ise önündeki deftere anlamsız şeyler çiziyordu.
Bir süre sonra kalemi bıraktı.
"Canım aşırı sıkılıyor," dedi.
Suko gözünü bile kırpmadı.
"Normal."
"Senin hiçbir şey ilgini çekmiyor mu?"
"Çekmiyor."
Toge derin iç çekti.
"Nasıl yaşıyon o zaman?"
Suko birkaç saniye düşündü.
"Yaşamıyorum gibi zaten."
Toge güldü.
"Bu nasıl cevap?"
Zil çaldı.
Öğretmen içeri girdiğinde sınıf bir anda toparlanmaya çalıştı. Arka tarafta biri hâlâ uyuyordu.
Öğretmen tahtaya uzun bir konu yazmaya başladı.
Kimse dinlemiyordu.
Yarım saat sonra Toge kafasını sıraya koydu.
"Suko."
"Hm?"
"Bugün çıkışta markete gidelim mi?"
"Neden?"
"Cips alcam."
Suko kısa süre sustu.
"Tamam."
Ders bitince ikisi okuldan çıktı.
Hava hafif serindi. İnsanlar sokaktan geçiyor, arabalar yavaşça ilerliyordu.
Toge yürürken bir anda durdu.
"Bazen senin normal biri olduğunu unutuyorum."
Suko baktı.
"Ben de bazen unutuyorum."
Toge birkaç saniye sustu, sonra güldü.
"Bu daha korkunç oldu."
Suko omuz silkti.
Yürümeye devam ettiler.
O an dünya gerçekten sıradan görünüyordu.
Ve belki de bir süreliğine… bu yeterliydi.