Üç gün dinlendikten sonra Akira tepeye geri döndü.
Bu kez yalnızdı.
Önce nefesini düzenledi.
Sonra, gözlerini kapatıp o iç salonu düşündü.
On üç silüeti.
İlkini.
---
"Uzanış."
Bu kelime, nereden geldiğini bilmeden dilinin ucuna geldi.
Akira bunu yüksek sesle söylemedi.
Sadece düşündü.
Ve avucunun içinde, o tanıdık basınç belirdi.
Bu kez dağılmadı.
Sabit kaldı.
---
Kolunu uzattı.
Tepenin altında, uzakta, bir dal sallanıyordu.
Yüz adım ötede.
Akira avucunu o dala doğru çevirdi.
Mesafe, önemini yitirdi.
Dal, sanki hemen yanındaymış gibi, avucuna çekildi.
Akira onu tuttu.
Gerçek bir dal.
Elinde.
Yüz adım ötenin dalı.
---
Dalı bıraktığında, elinden bir sızı yükseldi.
Dirseğine kadar.
Akira dizlerini bükmedi.
Ayakta kaldı.
Bu sefer burnundan kan gelmedi.
Sadece kolunda bir uyuşukluk.
Beş saniye.
Sekiz.
Tam on saniye boyunca, avucundaki basıncı tutabildi.
---
Öğleden sonra, okul çıkışında, Kaito ona koştu.
"Duydun mu? Tepede bir şey yapmışsın!"
"Kim söyledi?"
"Bir kuş."
Akira güldü.
"Senin kuşların fazla konuşuyor."
Reon, arkalarından geldi.
"Gösterecek misin bize?"
"Yarın."
---
Eve doğru yürürken, Akira bir şey fark etti.
Okulun karşısındaki binanın çatısında biri duruyordu.
Kapüşonlu.
Hareketsiz.
Aşağıya bakıyordu.
Akira başını çevirdi.
Reon da aynı yöne bakıyordu.
"Gördün mü?" diye sordu Akira.
"Neyi?"
"Çatıda biri."
Reon baktı.
Çatı boştu.
"Kimse yok."
Akira bir süre baktı.
Sonra omuz silkti.
"Yorgunluktan olmalı."
Ama Reon, o çatıya biraz daha uzun baktı.
---
Gece, Akira yatağına uzandığında elini yine kaldırdı.
Karanlıkta, avucunun içinde hafif bir ışık belirdi.
Bir saniye.
İki.
On.
Ona bakarak gülümsedi.
"Ben yaptım," diye fısıldadı.
Kimseye değil.
Kendine.
---