Akira, o akşam ateşler içinde yatağa düştü.
Kaito ve Yui onu eve kadar taşımıştı.
Reon, kapıda kalmış, içeri girmemişti.
Lyria kapıyı açtığında, Akira'nın yüzündeki kanı görünce rengi attı.
"Ne oldu?"
"Antrenman," dedi Kaito, çabucak.
"Biraz fazla ileri gitti."
---
Lyria, Akira'yı yatağına yatırdı.
Üstündeki tozlu kıyafetleri değiştirdi.
Burnundaki kanı sildi.
Elini uzatıp alnına dokundu.
Alnı yanıyordu.
Bir süre, öylece durdu.
Sonra odadan çıktı.
Mutfakta, tezgâha yaslanıp bir süre nefes almaya çalıştı.
---
Gece yarısı, Akira gözlerini açtı.
Annesi yanında oturuyordu.
Sandalyede, başı eğik.
Uyumuyordu.
"Anne."
Lyria hemen başını kaldırdı.
"İyi misin?"
"Evet."
"Doktora gitmeliyiz."
"Gerek yok."
Lyria sustu.
---
"Anne," dedi Akira, bir süre sonra.
"Ben güçlenmek istiyorum."
"Biliyorum."
"Ama bunu yaparken bir şeyi kaybedeceğimi hissediyorum."
Lyria'nın elleri, dizlerinde sıkıldı.
"Ne gibi?"
"Bilmiyorum."
Akira, tavana baktı.
"Ama vazgeçmeyeceğim."
---
Lyria bir süre cevap vermedi.
Sonra çok alçak bir sesle:
"Sana bir şey söylemek istiyorum."
"Söyle."
"Kendini feda etme."
Akira, başını çevirip ona baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Biri için kendi canını vermek... Bu, gurur duyulacak bir şey gibi görünür. Ama geride bırakılanlar için öyle değil."
Lyria'nın sesi titredi.
"Bunu biliyorum. Nereden bildiğimi hatırlamıyorum ama biliyorum."
---
Akira, bu cümlenin ağırlığını hissetti.
Annesinin yüzüne baktı.
Gözlerinin ıslandığını gördü.
Elini uzatıp, annesinin elini tuttu.
"Anne."
"Hı?"
"Ben bir şeyi söz veremem."
Lyria gözlerini kaçırdı.
"Biliyorum."
"Ama sana şunu söz verebilirim."
Akira, bir an durdu.
"Her seferinde, geri döneceğim."
Lyria'nın dudakları titredi.
Bunu söylemesi, ona hem teselli hem acı verdi.
Çünkü bir yerlerde, bu cümleyi daha önce duymuş gibi hissetti.
---
Akira tekrar uykuya daldığında, Lyria odadan çıktı.
Koridorda, duvara yaslanıp gözlerini kapattı.
Bir ses, çok uzaktan, kulağına geldi.
Bir erkek sesi.
Tanıdık ama yüzsüz.
"Geri döneceğim."
Lyria gözlerini açtı.
Ses kaybolmuştu.
---