Kral Valerius kendi halkını yavaş yavaş para ve şöhret ile kandırmaya başlarken, arada bir isyan çıkaran halkı dizginlemekle ve yola getirmekle uğraşır. Bu uğraşların ardından günler ve aylar geçer. Zamanla halk krala artık bir sıkıntı çıkarmamaya başlarken ortaya çok büyük bir başka sıkıntı çıkar.
Kral Valerius, halkına konuşma yaptıktan sonra odasına geçer ve başını ovalamaya başlar. Yorgun ve streslidir ama kral olmaktan hâlâ memnundur. Vezire döner ve:
"Çıkabilirsin odamdan. Bugün kimseyi görmek istemiyorum, çok yorgunum. İstisnasız kimse bu odaya girmeyecek, unutma." der.
Ve uyumak için yatağına uzanır. Bir iki saat yatakta uyuyamadan döner ve bir yanlışlık olduğunu sezer. Uyanır. Dikkati pencereye yönelir ve kendi kendisine, "Bu daha önce açık mıydı?" diye sorar. Sonra, "Aman, neyse. Biraz su içeyim." diye odadan çıkmaya karar verir.
Tam çıkacakken:
"Valerius!" diye bir ses duyar.
Arkasından biri ona sesleniyordur. Arkasına döner ve onu görür: Bir Anunaki.
Kral konuşmaya başlar:
"Vezire, içeriye kimseyi almaması hakkında emir vermiştim. Sen nereden girdin?"
Anunaki, "Gördüğün gibi, pencereden. Ama konumuz bu değil." diyerek yavaş yavaş krala yaklaşır ve etrafında dönmeye başlar.
"Senden istediklerimizi yerine getirmediğini ve kral olup olmamaya uygun olmadığını düşündüğümüzü söylemeye geldim. İsteklerimizi bu kadar arka plana atan bir kral bizim için bir hiçtir." diyerek kralın omzunu tutar ve diliyle boynunu yalamaya başlar.
Kral biraz sinirlenir ve geri çekilerek:
"Ne, yoksa beni mi yemeyi düşünüyorsun? Size verdiğimiz bu muamele artık bitti, anlıyor musun? Sen değil, senin üstlerinle de bunu konuştum ama kuduz bir köpeğe saldırma desen anlamayacağı gibi siz de anlamıyorsunuz. Size düzgün bir dille anlattım. Şimdi ciddi olacağım, yoksa bu krallık eninde sonunda yok olup gidecek. Bu gücü elimde tutmam lazım, anlıyor musun beni? Otur karşıma!" diyerek bağırır.
Dışarıdan vezir:
"Kralım! Kralım! Bir sıkıntı mı var? Sesler duyuyorum." diyerek içeri geliyorum, der.
Kral bağırarak:
"Sakın! Kendi kendime plan yapıyorum. İşime karışıp beni bozma!" diyerek veziri uzaklaştırır.
Sonra Anunaki'ye tekrar döner ve:
"Sana otur dedim." diyerek dik dik ona bakar.
Anunaki biraz tıslayarak oturur ve:
"Demek bize karşı gelmeyi seçtin, ha? Sonuçlarına katlanacağını umuyorum." diyerek konuşmaya devam ederken kral bağırarak onu susturur.
"Yeter, seni sersem! Aklınız var ama bazen kana susamışlığınızı kontrol edemiyorsunuz. Sersem misiniz siz, yoksa geçmişinizi mi unuttunuz? Size verilen bu canlar, mallar neye yaradı? Sadece yok olmanıza baksana, nüfusunuz bile azaldı. Böyle mi dünyanın başı olacaksınız? Size inanmıyorum." diyerek bağırır.
"Unutmayın geçmişinizi! Karaların bizi nasıl yok edip dağıttığını sakın unutmayın. Şu anlık keyif çatıp eğlenecek zaman değil. Size karşı bir kinim yok, bunu anlamanızı isterim."
Sesini alçaltarak:
"Geçmişi unuttuğunuzu görüyorum. Zamanın biraz daha akmasını bekleyin. Zamanla bu dünya bizim olacak. Size asla sırt çevirmeyeceğim, merak etmeyin. Ben de sizden sayılırım ne de olsa. Beni bu rütbeye ve yükseğe çıkaran sizsiniz ve sizi daha iyi bir dünyada ağırlamak istiyorum. Karaların kafa tasından beraber şarap tokuşturduğumuz ve eğlendiğimiz bir dünya... Siz de bunu istediğinizi biliyorum. O yüzden zamanın biraz daha geçmesini ve yaptığım bu eylemlerin sonucunu görmenizi istiyorum. Yoksa sefaletimiz yerine yok olmamız kaçınılmaz. Konuşacaklarım bu kadar. Üstlerine bunu ilet." diyerek ekler.
Anunaki:
"Hmm, seni biraz yanlış değerlendirmişiz, kral. Demek görmek istediğin, bizi görmek istediğin yer böyle idi. Peki, sana zamanı tanıyacağımızdan şüphen olmasın. Üstlerime iyice anlatacağım. Bu ihtişamını, senin içini görebiliyorum. Sen de bizden birisin. Bizler birleşince bu dünyanın hükümeti, bir yani biz olacağız. O zaman müsaadeni isteyeyim." diyerek girdiği pencereden çıkarak gider.
Kral soluklanır ve derin nefes alarak:
"İyi bari, bu sorunu da çözdüğümüze göre önümüzde pek bir şey kalmadı. Sadece o Makuro... Hem Kara hem de insan olan Makuro, beni yönetebileceğini düşünebilir ama senin de benim kölem olman için iyice uğraşacağım. Hem Anunakilere karşı bir savunmam olması çok iyi olur. Peki, bu akşam uyuyamadığıma göre bunu düşüneyim. Makuro, sen ne istersin? Vezir, seni vezir yaparım. Para mı? Para senin kölen olur. Şöhret mi? Kara kanını kullanabilen bir insan zaten şöhretin büyük. Peki, sen ne istiyorsun, Makuro?"
Diğer yandan Makuro titreyerek konuşmaya başlar:
"Off, bu da ne? İçime iğrenç bir his girdi. Neyse, bugün hava bayağı bir soğuk. Bugünlük ara verip kalacak bir yer baksam olur acaba? Benim şu anki rütbem ne, kime sormam lazım bunu? Eğer bir kaçak Karaysam hemen öldürülürüm. Her ne kadar bazı yerlerden gücüm ile geçsem de zamanla bunun mümkün olamayacağına inanıyorum. Hatta eminim." diyerek hapşırır.
"Ve neyse, acilen ev bulmam lazım, kalacak." der ve hızla aramaya koyulur.
Diğer yanda Krojin dışarıda sigara içerek sanki geçmiş hayatının özlemini çekiyordur. Karanlık gecede aydınlanan ay ışığıyla beraber...
Krojin gökyüzünü seyrederken Hikari yanına yaklaşır ve onun koluna sarılarak:
"Bu kadar özlediğin geçmişin çok mu iyiydi? Şimdiki zamanından yani... Ben, Kaito... Mutlu değil misin yoksa? Hem bana hiç geçmişinden bahsetmedin. Yani seninle çok fazla samimi olamadık, konuşamadık belki ama seni gerçekten seviyorum, canım." diyerek Krojin'i öper.
Krojin ise hafif gülerek:
"Yok canım, geçmişimi düşünmüyorum. Yani çok kötü olmasa da idare eder bir hayatım vardı. Ama siz hayatımı daha da güzel yaptınız. Sanki bu zamana kadar boşa yaşıyordum. Tabii ki de sizi çok seviyorum. Senin gibi güzel ve güçlü bir kadının bana bakması bile mucize. Ve Kaito hem çok güzel hem de ileride potansiyeli büyük, güçlü bir genç olacağından şüphem yok. Yani biraz gelecekten korkuyorum desem daha doğru olur. Ben olmasam seni ve aileni koruyabilecek mi, bundan şüpheliyim. Dünya, bildiğin gibi, bayağı büyük. Karşısına ne gibi zorluklar çıkacağından şüpheliyim ve bunları atlatabilecek mi? Çünkü ben bile bu zamanı kestiremiyorum. Ne gibi bir dünya beklediğini göremiyorum bizi. Ama sizi yaşadığım müddetçe koruyacağım." der ve Hikari'ye sarılarak başından öper.
"Geçmişime gelirsek, sanırım ben doğuştan beri güçlüydüm. Tabii bu gücümü yardım için kullanabileceğimi öğrenmek biraz zaman aldı. Önceden çok toy ve kötü birisiydim. Bizim krallığımızda da insanlar gibi güçlü zayıfı ezer, soy sahibi en son söz sahibi olan kişilerdi. Halkın ne çektiğini asla anlayamamıştım, ta ki o güne kadar."
Hikari:
"O gün dediğin hangi gün?"
Krojin derin bir nefes alarak:
"Evden kaçmaya karar verdiğim ilk gün. Beni ne gibi bir macera bekliyordu... Hahaha, macera diyorum ama zorlu bir yolun beklediğini bilmiyordum. İlk o gün ölümle burun buruna geldiğim gün ve zayıfların ne kadar aciz olduğunu burada anladığım gün. Beni kurtaran kişi, senin de bildiğin gibi, ben onun kardeşiyim. Zamanla yollarımız ayrıldı ama geçmişte böyle biri değildi. Çok nezaketli, düşünceli, hatta sürekli azar yer ve soylu gibi davranmadığı için cezalar alırdı. Büyük ihtimalle buna zorlandığı için artık kalp diye bir şey onda kalmadığını düşünüyorum. Yani belki de seninle karşılaşmamız onun bir planıydı. Bana son kıyağı olabilir. Biraz bunu düşündüm ama bir dahaki karşılaşmamızda beni gözünü bile kırpmadan öldürebileceğini biliyorum. O yüzden düşüncem yani... Derin derin düşünüyorsun dedin ya, acaba sizi ateşe attığımı mı düşünüyordum? Kaito'yu görmemesi lazım. Belki biliyordur, hatta bildiğinden eminim ama karşısına çıkma isteği olsaydı çoktan onu görmüş veya sezmiş olmalıydık."
Hikari, Krojin'e daha da sıkı sarılarak:
"Önemli değil, bu kadar düşünmene gerek yok. Kaito iyi olacak. Sen ve ben onu bizden bile güçlü olacağı zamana kadar koruyacağız. Belki hatta tek şansımız bu. Ve ondan daha güçlü biri olduğunu düşünmüyorum. Herhangi bir varlık ona yaklaşabilecek bir gücü ne hissettim hayatım boyunca ne de gördüm."
"Ee, peki bana sormadın. Benim geçmişimi merak etmiyor musun yoksa?" der.
Krojin gülerek:
"Haha, yok canım, merak etmez miyim? Sadece düşünmekten aklıma gelmemiş. Peki güzellik, senin geçmişin nasıldı?" diye sorar.
Hikari:
"Hmm, bilmem. Sanırım karışık. Nereden başlasam bilemedim ama seninle karşılaşmamız beni en mutlu eden an olabilir. O yüzden beni bırakırsan seni öldürürüm, ona göre." diyerek güler.
Krojin de gülerek:
"Ben mi? senden iyisini bulacağımı düşünmen harbiden gülünç." diyerek gülmesine devam eder.
Peki, Kaito ve ailesinin gelecekteki hâlleri de aynı bu gece gibi güzel ve neşe dolu mu kalacaktı, yoksa hayatın gerçeklerini hep beraber görecekler miydi?
