Dalgalar…
Kıyıya vuran tüm dünyanın acısını taşıyan dalgalar,
Bulutun ağlamasını barındıran deniz…
Bir hıçkırık,
Yerde bir beden,
Elleri boynuna dolanmış bir kadın,
Ne olup bittiğini gören bir kız,
Peki annesini bu halde gören bu kız için acı değil miydi?
Yoksa sadece bir kayıp mıydı?
Yalnızlık yankı yapar mıydı?
Öylece çaresiz kalır mıydı insan?
Tüm bunların suçlusu bir babaysa...
***
Burcu'nun hıçkırıkları artık tüm evi sarmıştı. Korku ve endişe barındıran bu çığlıkları duyan Defne hızlıca annesinin olduğu odaya geçti. Annesinin yerde otururken görünce anlamlandıramadı.
"Anne ne oldu? Niye boğazını sıkıyorsun?" Burcu kızının sorusunu duymazlıktan geldi. Ellerini daha da sıkılaştırdı.
Ortamı dolduran sessizlik adeta ölüm sessizliğiydi. Burcu'nun yüzü sararmaya başladı. Defne annesini bu halde görünce korktu.
"Baba annem bir şey yapıyor gel!" Gözlerinden yaş akarken minik elleriyle, annesinin ellerini boğazından çekmeye çalıştı. Ama nafile.
Tekrar seslendi:
"Baba! Lütfen gel! Yardım et!"
Alptekin yanlarına geldiğinde çok geçti. Karısının güzel saçları yerde sürünüyordu. Geç kalmıştı. Ya da Defne öyle zannediyordu. Kızının yanına geçti, kucağına aldı ve elleriyle göz yaşlarını sildi. Defne annesinin yanına gitmek için çırpındı.
"Bırak baba, annemin yanına gideceğim. Uyudu o, uyandıracağım" dedi.
Alptekin kızını dinlemedi. Hızla odadan çıkarttı onu. Defne halâ çırpınıyordu. Garaja indiler, arabaya kızını bindirdi. Emniyet kilidini sıkıca bağladı, kızının arabadan kaçmasını engelledi. Cebinden bir iğne çıkartıp kızının kusursuz boynuna enjekte etti. Kısa bir uyku çekecekti.
Sürücü koltuğuna geçti ve bir numara tuşladı. Defne'nin son duydukları şunlardı:
"Burcu evimde polis gelmeden halledin." Bunlar Defne tarafından pek anlaşılmamıştı. Çünkü çok küçüktü. Nereden bilebilirdi ki annesinin babası yüzünden öldüğünü? Nereden bilebilirdi ki bu hayatın onun için kurulan bir tuzak olduğunu? Yine nereden bilebilirdi ki hayatım düzeldi derken biteceğini? Peki bu hayatı yaşadığını zannederken sonu gelecekse?