AVATAR: THE LEGEND OF FLAMARA
Ilang araw matapos ang kanyang pakikipag-usap kina Aira, Ryker, at Zeus, nagpatuloy si Flamara sa paglalakbay. Hindi pa siya handang harapin ang Dominion. Mas lalong hindi pa niya nauunawaan kung paano magiging isang Avatar.
Kaya nagpasya siyang magsanay mag-isa.
Sa isang liblib na lambak sa pagitan ng Pyrrha at Aerwyn, nagsimula siyang matutong kontrolin ang apoy nang hindi hinahayaan ang kanyang emosyon ang magdikta sa lakas nito.
Ngunit hindi naging madali.
---
ANG APOY
Itinaas ni Flamara ang kanyang kamay.
Isang maliit na apoy ang sumiklab.
"Kalma."
Huminga siya.
Unti-unting lumaki ang apoy.
"Mas malakas."
Biglang lumakas ang apoy at muntik nang mawala sa kanyang kontrol.
Napaatras siya.
"Aray!"
Pinatay niya ito at napaupo sa lupa.
"Kung ganito ako kahina, paano ko haharapin ang Dominion?"
Tahimik ang paligid.
Hanggang sa may narinig siyang tawa.
"Mas lalo kang hihina kung palagi mong pagdududahan ang sarili mo."
Napalingon si Flamara.
May isang matandang lalaki na nakatayo sa kabilang bahagi ng lambak.
Nakasuot siya ng simpleng kasuotan ng isang Airbender.
---
SI RENJIE
"Sino ka?" tanong ni Flamara.
Ngumiti ang lalaki.
"Renjie."
"Airbender ka?"
Tumango siya.
"Matagal na."
Tiningnan niya ang apoy sa kamay ni Flamara.
"At ikaw naman ang bagong Avatar."
Nanlaki ang mata niya.
"Paano mo nalaman?"
"Nararamdaman ng hangin ang mga bagay na hindi nakikita ng mata."
Lumapit si Renjie.
"Pero hindi kita narito para turuan maging Avatar."
"Kung ganoon, bakit ka nandito?"
Tumigil si Renjie.
"May hinahanap ako."
"Ano?"
Isang sandali siyang tumingin sa malayo.
"Isang alaala."
---
ANG AMA NI RYKER
Nang marinig ni Flamara ang pangalang Ryker, bigla siyang napatingin.
"Kilála mo si Ryker?"
Hindi agad sumagot si Renjie.
"Oo."
"Kaibigan mo siya?"
Bahagya siyang ngumiti.
"Higit pa roon."
Tumingin siya sa kalangitan.
"Ako ang ama niya."
Nanahimik si Flamara.
"Ikaw... ang tatay ni Ryker?"
Tumango si Renjie.
"Si Ryker ang anak ko."
Biglang naging mabigat ang katahimikan.
Alam ni Flamara ang kuwento ni Ryker.
Alam niyang pinatay siya ng Dominion.
Ngunit ngayon, kaharap niya ang taong nawalan ng anak.
"Ikinalulungkot ko," mahina niyang sabi.
Tumingin si Renjie sa kanya.
"Alam ko."
---
ANG ARAL NI RENJIE
"Alam mo ba kung ano ang pinakamalaking pagkakamali ni Ryker?" tanong ni Renjie.
Umiling si Flamara.
"Akala niya kailangan niyang harapin ang lahat nang mag-isa."
Napatingin si Flamara sa apoy sa kanyang kamay.
"Parang ako."
"Oo."
Nagulat siya.
"Pero hindi mo kailangang maging katulad niya."
Lumapit si Renjie.
"Ang hangin ay hindi kailanman gumagalaw nang mag-isa. Kumokonekta ito sa lahat ng bagay."
"At ano ang ibig sabihin noon?"
"Ang lakas ng Avatar ay hindi lamang nagmumula sa kanyang sarili."
Tumingin siya kay Flamara.
"Nagmumula rin ito sa mga taong pinipili niyang pagkatiwalaan."
---
ANG BAGONG PAGSASANAY
Tinulungan ni Renjie si Flamara na kontrolin ang apoy.
Hindi niya ito tinuruan kung paano maging mas malakas.
Tinuruan niya itong maging mas kalmado.
"Huminga."
Huminga si Flamara.
"Makinig."
Pumikit siya.
Narinig niya ang hangin.
Ang mga dahon.
Ang kanyang sariling paghinga.
At sa unang pagkakataon, hindi niya pinilit ang apoy.
Hinayaan niya itong dumaloy.
Isang maliit ngunit matatag na apoy ang nabuo sa kanyang palad.
Napangiti siya.
"Nagawa ko."
Tumango si Renjie.
"Ngayon, nagsisimula ka pa lang."
---
ISANG AMA AT ISANG BAGONG AVATAR
Nang sumapit ang gabi, umupo silang dalawa sa tabi ng apoy.
"Kamukha niya ba ako?" tanong ni Flamara.
"Kanino?"
"Kay Ryker."
Napangiti si Renjie.
"May ilang bagay."
"Ano?"
"Pareho kayong matigas ang ulo."
Napatawa si Flamara.
"Talaga?"
"At pareho kayong ayaw umamin kapag natatakot."
Natahimik siya.
"Namimiss mo siya."
Tumingin si Renjie sa apoy.
"Araw-araw."
Pagkatapos ay tumingin siya kay Flamara.
"Pero hindi ko gustong maging dahilan ang pagkawala niya para matakot ka."
Tumayo siya.
"Kung gusto mong maging Avatar, kailangan mong matutong mabuhay hindi lamang para sa mga nawala."
"Kung gayon, para kanino?"
Ngumiti si Renjie.
"Para sa mga darating pa."
Tumingin si Flamara sa kalangitan.
Naalala niya ang sinabi ni Zeus.
Mabuhay ka.
Sa gabing iyon, hindi lamang siya nakakuha ng bagong guro.
Nakilala niya ang ama ng Avatar na nauna sa kanya.
At sa unang pagkakataon, naunawaan niya na ang bawat Avatar ay may mga taong naiwan sa kanilang pagpanaw.
Mga taong patuloy na nabubuhay dala ang kanilang alaala.
Sa malayo, umihip ang hangin.
At sa gitna nito, tila narinig ni Flamara ang isang pamilyar na tinig.
"Hindi mo kailangang mag-isa."
Napangiti siya.
Marahil, iyon ang tunay na aral ng Avatar