Matagal nang nahahati ang mundo sa apat na dakilang lupain.
Ang mga taga-Aerwyn ay naninirahan sa matataas na kabundukan at may kakayahang gumamit ng hangin. Ang mga taga-Pyrrha ay namumuhay malapit sa mga bulkan at nakokontrol ang apoy. Ang mga taga-Nerith ay nakatira sa tabi ng malalawak na ilog at karagatan at may kapangyarihan sa tubig. Samantala, ang mga taga-Terravelle ay mga tagapangalaga ng lupa at bato.
Bawat tao ay ipinapanganak na may kakayahang kontrolin ang iisa lamang na elemento.
At iyon ang batas ng mundo.
Hanggang sa dumating si Aira.
---
ANG NAYON NG LUMEN
Tahimik ang umaga sa maliit na nayon ng Lumen.
Mabilis na tumatakbo si Aira sa gitna ng palengke habang may dalang basket ng bagong lutong tinapay.
"Tabi!"
Muntik na siyang mabangga sa isang tindero.
"Pasensya na!"
Umiling ang tindero habang natatawa.
"Isang araw, Aira, may mababangga ka talaga."
"May nabangga na ako kahapon!"
"Anong nabangga mo?"
"Punongkahoy."
Napailing ang tindero.
Nagpatuloy sa pagtakbo si Aira.
Labing-apat na taong gulang lamang siya—masayahin, mausisa, at palaging nagtatanong tungkol sa mga bagay na hindi karaniwang pinagtutuunan ng pansin ng ibang tao.
Bakit may mga taong kayang kontrolin ang hangin?
Bakit may nakakalikha ng apoy?
Bakit minsan ay kumikinang ang dagat sa gabi?
At higit sa lahat—
Bakit palagi siyang nananaginip tungkol sa apat na nilalang?
Sa bawat panaginip niya, nakikita niya ang apat na napakalaking nilalang sa ilalim ng madilim na kalangitan.
Isa ay gawa sa hangin.
Isa ay gawa sa apoy.
Isa ay gawa sa tubig.
At isa ay gawa sa bato.
Hindi sila nagsasalita.
Tinitingnan lamang nila si Aira.
---
ANG LIKOD NG BUROL
Pagsapit ng gabi, umakyat si Aira sa burol na tanaw ang buong Lumen.
Umupo siya sa ilalim ng isang matandang puno.
Marahang humahampas ang hangin sa kanyang buhok.
"Ginagawa mo na naman."
Napalingon si Aira.
Nakatayo roon ang kanyang matalik na kaibigan na si Kael, habang nakahalukipkip.
"Ano?"
"Kinakausap mo na naman ang sarili mo."
"Hindi ah."
"Sabi mo kanina, 'Bakit mo ako sinusundan?'"
"Kinakausap ko ang hangin."
Napatingin sa kanya si Kael.
"Mas malala pala."
Natawa si Aira.
Ngunit biglang tumigil ang hangin.
Walang kahit anong dahon ang gumalaw.
Natahimik ang mga ibon.
Nawala ang ngiti ni Aira.
"Kael..."
"Ano?"
"May nararamdaman ka ba?"
Bago pa siya makasagot—
BOOM!
Isang malakas na bugso ang yumanig sa buong lambak.
Nayanig ang lupa.
Sa malayo, isang kakaibang asul na liwanag ang bumulusok mula sa lupa patungo sa kalangitan.
Napatingin si Kael.
"Ano 'yon?"
"Hindi ko alam."
Ngunit may narinig si Aira.
Isang bulong.
Hindi galing kay Kael.
Hindi galing sa nayon.
Galing sa hangin.
Aira.
Nanigas siya.
"Narinig mo 'yon?"
"Ano?"
Muling dumating ang bulong.
Aira.
Lumapit siya sa gilid ng burol.
Hinawakan ni Kael ang kanyang braso.
"Aira, huwag."
Ngunit hindi na siya makagalaw.
Parang may tumatawag sa kanyang kalooban.
Itinaas ni Aira ang kanyang kamay.
Biglang umikot ang hangin sa kanyang palad.
Isang malakas na bugso ang sumabog mula rito.
Napaatras si Kael.
Tinitigan ni Aira ang kanyang kamay.
"Ako..."
Muling umikot ang hangin sa kanyang katawan.
Ngunit kasunod nito, biglang nabasag ang lupa sa ilalim ng kanyang mga paa.
Napasinghap siya.
Isang malaking pader ng bato ang umangat sa kanyang paligid.
Lumakas ang hangin.
At pagkatapos—
isang apoy ang sumiklab sa kabilang kamay niya.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
"Apoy?"
Napatitig si Kael.
"Aira..."
Sa ibaba ng burol, nagsimulang umangat ang tubig mula sa ilog.
Umakyat ito sa hangin at umikot sa katawan ni Aira.
Hangin.
Lupa.
Apoy.
Tubig.
Apat na elemento.
Isang tao.
---
ANG SINAUNANG TEMPLO
Malayo sa Lumen, isang matandang lalaki ang biglang dumilat.
Limampung taon niyang hinintay ang isang pangyayaring inakala niyang hindi na kailanman darating.
Isang batang monghe ang nagmamadaling pumasok sa silid.
"Master!"
Tumayo ang matanda.
"Ano ang nangyari?"
"Nagbago ang direksiyon ng hangin sa silangan."
Lumapit ang matanda sa pintuan ng templo.
"Ang banal na apoy?"
"Bigla itong naging kulay asul."
"Ang ilog?"
"Umaaagos pabalik."
Sandaling natahimik ang matanda.
"At ang lupa?"
Napayuko ang batang monghe.
"Gumalaw."
Nanigas ang matanda.
Bumulong siya:
"Imposible."
"Ano po?"
Tumingin siya sa malayong kabundukan.
"Nagising na ang Avatar."
---
ANG PAGGISING
Bumagsak si Aira sa kanyang mga tuhod.
Biglang nawala ang apat na elemento.
Muling naging tahimik ang burol.
Dahan-dahang lumapit si Kael.
"Aira..."
Tumingin siya sa kanyang kaibigan.
"Ano ako?"
Bago pa makasagot si Kael, umalingawngaw ang kulog.
Isang matandang babae ang lumitaw sa tuktok ng burol.
Nakasuot siya ng pilak na balabal at may hawak na tungkod na may apat na simbolo.
Napaatras si Aira.
"Sino ka?"
Tinitigan siya ng babae.
"Ako si Elyra."
Ibinaba niya ang kanyang tungkod.
"At buong buhay kitang hinahanap."
"Ako?"
Tumango si Elyra.
Tiningnan niya ang mga simbolong bahagyang kumikinang sa mga kamay ni Aira.
"Hindi ka tagakontrol ng apoy."
Tumingin siya sa lupa.
"Hindi ka rin tagakontrol ng lupa."
Tumingin siya sa ilog.
"Hindi ka tagakontrol ng tubig."
At pagkatapos ay tumingin siya sa kalangitan.
"At hindi ka rin tagakontrol ng hangin."
Nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ni Aira.
"Kung gano'n... ano ako?"
Naging seryoso ang mukha ni Elyra.
"Ikaw ang isang bagay na hindi pa kailanman nakita ng mundo."
Itinaas niya ang kanyang tungkod.
Nagsimulang lumiwanag ang apat na simbolo nito.
Kasabay nito, kumislap ang mga simbolo sa katawan ni Aira.
Bumulong si Elyra:
"Ikaw ang unang Avatar."
Napatingin si Aira sa kanya.
"Ang... unang Avatar?"
Tumango si Elyra.
"Walang Avatar bago ka."
Tumingin si Aira sa malayong asul na liwanag.
"Kung gano'n, bakit ako?"
Nagbago ang ekspresyon ni Elyra.
"Iyan ang tanong na kailangan nating sagutin."
Biglang umalingawngaw ang isang tambuli mula sa nayon.
May mga taong nagsisigawan.
Napalingon si Aira.
May mga madidilim na pigurang papalapit sa Lumen mula sa kagubatan.
Hinawakan ni Elyra nang mahigpit ang kanyang tungkod.
"Natagpuan ka na nila."
"Sino?"
"Ang mga taong naniniwalang hindi dapat umiral ang Avatar."
Tumingin si Aira kay Kael.
Pagkatapos ay sa kanyang mga kamay.
At sa paparating na hukbo.
Sa unang pagkakataon, naunawaan niya.
Hindi na magiging katulad ng dati ang kanyang buhay.
Natuklasan na ng mundo ang kanyang pag-iral.
At sa isang lugar na lampas sa mga bundok, isang sinaunang kapangyarihan ang kasabay niyang nagising.