Kabanata 57: Ang Labanan sa Dilim
Sa gitna ng masiglang kapaligiran ng gaming convention sa Pasay, ginugol ni Romeo ang kanyang bihirang araw ng pahinga sa isang makulay na mundo ng mga laro, musika, at tawanan.
Ang ingay ng mga makina, ang mga sigaw ng mga manlalaro, at ang mga ilaw ng mga booth ay nagbigay sa kanya ng panandaliang ginhawa mula sa bigat ng kanyang tungkulin bilang Gobernador Heneral ng Batangas.
Sa kabila ng kanyang mataas na posisyon, naroon siya bilang isang ordinaryong kabataan, nagnanais lamang ng kaunting kaligayahan sa simpleng libangan ng paglalaro.
Kasama niya maglaro ang babaeng nakilala niya sa bus station—ang babaeng ito na may maiksing, nakasuot ng itim na jacket, ay may ugaling parang lalaki at may matapang na pananaw na hindi nagpapatinag sa sinoman.
Bagamat nagkasagutan sila kanina sa pila at sa bus, hindi naging hadlang iyon upang anyayahan niya itong makasama sa paglalaro. Sa kanyang pananaw, hindi naman mahalaga kung hindi niya ito kilala.
Ang mahalaga, natutuwa siya sa sigla at kompetitibong espiritu ng dalaga—isang katangian na hinahanap niya sa isang kalaro.
Magdamag silang naglaro, mula sa mga shooting game hanggang sa mga racing game, na parang dalawang bata na nawala sa sariling mundo ng kasiyahan.
Ang kanilang tawanan at asaran ay puno ng enerhiya, na para bang magkakilala na sila ng matagal na panahon. Ilang minuto pa ang lumipas, at muling nagharap ang dalawa sa isang matinding laban.
Sa ika-dalawampung beses, natalo ni Romeo ang dalaga, at hindi niya napigilan ang sarili na mang-asar.
"Ano na? Kaya mo pa bang makipaglaro sa akin?" sabi niya habang ang boses ay puno ng pang-uuyam ngunit may bahid ng mapaglarong ngiti.
Nainsulto ang dalaga sa mga pang aasar ni romeo, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit.
"Apat na beses ko na kayang natalo ka!" depensa niya, ang tono ay puno ng inis. "Hindi rin naman ako sanay maglaro ng mga ganitong laro kaya mo ako natalo, kaya wag kang masyadong magmalaki!"
Natawa si Romeo sa sinabi ng dalaga, ang kanyang tawa ay halatang nang-iinsulto. Para sa kanya, nagdadahilan lang ang babae para itago ang kanyang pagkatalo. "Excuses, puro ka excuses," sabi niya, habang umiiling at ngumingisi.
"Kung talagang magaling ka, patunayan mo sa akin sa susunod na laro." dagdag nya.
Asar na asar ang dalaga, ang kanyang mga pisngi ay namumula sa galit. "At isa pa, nagugutom na rin ako kaya wala akong lakas para makapag-isip ng maayos!" reklamo niya, habang nakahawak sa tiyan.
Napatingin si Romeo sa kanyang relo at napansin na lampas na ang alas-dos ng hapon. Hindi niya rin napansin ang bilis ng oras dahil sa kasiyahan sa paglalaro.
"Tama ka, hindi ko rin napansin ang oras," sabi niya, ang tono ay bahagyang nag-aalala. "Tara, kumain muna tayo para makapaglaro ulit ng maayos."
Hindi tumanggi ang dalaga, bagamat may bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang mukha. Sumunod siya kay Romeo habang lumalabas sila ng convention hall at nagpunta sa food court ng mall. Subalit, dahil Linggo, punung-puno ang food court ng mga tao—mga pamilya, magkakaibigan, at magkakasintahan na nagsisiksikan sa mga lamesa.
Halos wala nang bakanteng upuan, at ang ingay ng mga pag-uusap ay naghalo sa amoy ng pagkain.
"Diyos ko, napakaraming tao," bulong ng dalaga, habang nakahawak pa rin sa tiyan. "Nagugutom na talaga ako, nanlalambot na ang tuhod ko."
Tumingin si Romeo sa paligid, ang kanyang mga mata ay maingat na naghahanap ng solusyon. "Hindi tayo pwedeng tumambay lang dito at maghintay ng upuan," sabi niya, ang boses ay determinado.
Hinawakan niya ang braso ng dalaga at hinila ito palayo sa food court. "Teka, saan mo ako dadalhin?" tanong ng dalaga, ang kanyang boses ay puno ng pagtataka at bahagyang pag-aalala.
Dinala siya ni Romeo sa harap ng isang mamahaling restaurant sa loob ng mall. Ang entrance ay pinalamutian ng mga eleganteng ilaw, at ang mga crew sa loob ay nakasuot ng maayos na uniporme. "Hindi ako madalas kumain dito, pero maganda dito dahil wala masyadong tao. Tara, dito na lang tayo kumain," sabi ni Romeo, ang tono ay praktikal ngunit may bahid ng kumpiyansa.
Nagulat ang dalaga sa narinig sa binata, ang kanyang mga mata ay nanlaki habang tinitingnan ang karangyaan ng restaurant. Huminto siya sa paglalakad at aligagang sinabi, "Teka, hindi ko kayang kumain sa ganitong lugar! Ang totoo, sakto lang ang pera ko para sa pamasahe at burger sa food court. Maghintay na lang ako doon."
Napabuntong-hininga si Romeo habang lumalapit sa dalaga, at hinila ang kamay nito papasok. "Wag kang mag-alala, ililibre kita," sabi niya, ang boses ay kalmado ngunit may awtoridad, na para bang wala siyang balak makipagtalo.
Walang nagawa ang dalaga kundi sumunod, bagamat halata ang kaba sa kanyang mukha. Sinalubong sila ng mga crew, na agad silang inihatid sa isang magandang upuan malapit sa bintana, na may tanawin ng buong mall.
Ang mesa ay pinalamutian ng puting mantel, at ang mga kubyertos ay maayos na inayos, na tila para sa isang espesyal na okasyon. Hindi mapakali ang dalaga, ang kanyang mga mata ay naglilibot sa paligid, mula sa mga kristal na chandelier hanggang sa mga waiter na may dalang mga pinggan ng pagkain na mukhang mamahalin.
"Teka, seryoso ka ba na ililibre mo ako? Pwede naman ako sa fast food," sabi ng dalaga, ang tono ay puno ng pag-aalinlangan.
"Nakita mo naman kanina, napakaraming tao sa fast food. Masasayang lang ang oras natin doon," sagot ni Romeo, habang inaayos ang upo sa kanyang silya.
"Gusto kong masulit ang day off ko sa paglalaro, kaya dito na lang tayo."
"Pero kasi, mukhang mahal dito. Tingnan mo, para lang sa mga mayayaman ang lugar na ito," protesta ng dalaga, habang tinitingnan ang menu na inabot ng waiter.
Nakapangalumbaba si Romeo, ang kanyang ngiti ay bahagyang mapang-asar. "Alam ko. Ekslusibo ang restaurant na ito para sa mga mayayaman, at kailangan mo ng reservation para makakain dito. Pero may VIP card ako, kaya makakakain agad tayo. Wag kang mag-alala, bale-wala sa akin ang gumastos."
Dumating ang waiter at inabot sa kanila ang menu. Nang mabasa ng dalaga ang mga presyo, halos mapanganga siya sa gulat.
"Ano? Isang libong piso para lang sa isang pinggan ng steak?!" bulalas niya habang hindi makapaniwala.
Tiningnan siya ni Romeo, alam niya na hindi sanay ang dalaga sa ganitong karangyaan. "Ako na ang mag-oorder para sa atin," sabi niya, ang tono ay kalmado ngunit may kumpiyansa.
Tinawag niya ang waiter at mabilis na in-order ang dalawang set ng steak, salad, at inumin, na para bang sanay na sanay siya sa ganitong sitwasyon. Nang umalis ang waiter, bumulong ang dalaga kay Romeo, ang kanyang boses ay puno ng reklamo.
"Hindi makatwiran ang presyo ng pagkain dito! Seryoso ka ba na ililibre mo ako? Hindi ko naman hiniling ito."
Ngumiti si Romeo, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng bahagyang pagkamangha sa reaksyon ng dalaga. "Mayaman akong tao. Kumikita ang pamilya ko ng isang milyon kada buwan mula sa negosyo at sweldo ko sa trabaho. Hindi mo kailangang matakot sa gagastusin," sabi niya sa dalaga.
Nagulat ang dalaga sa mga narinig nya mula kay romeo. ang kanyang mga mata ay nanlaki. "Teka, totoo bang nagtatrabaho ka na? Mukha ka lang kasing estudyante," tanong niya, ang kuryosidad ay halata sa kanyang boses.
Inamin ni Romeo na labing-anim na taong gulang lamang siya, ngunit natapos na niya ang kanyang pag-aaral noong labintatlo pa lamang siya. Mula noon, nagtatrabaho na siya para sa gobyerno at binabayaran ng malaki para sa kanyang serbisyo.
"Hindi ko sinasadyang magyabang, pero maaga akong natuto ng mga bagay-bagay," dagdag niya, ang tono ay bahagyang seryoso.
"Ah, kaya pala," sabi ng dalaga, ang kanyang tono ay may bahid ng pagtataka. "Kung ganun, taga-gobyerno ka? Ano naman ang trabaho mo?"
Nag alinlangan na sumagot si Romeo sa tanong ng dalaga. Alam niyang hindi niya maaaring ibunyag na siya ang Gobernador Heneral ng Batangas, lalo na't itinatago niya ang kanyang tunay na pagkatao..
"Pasensya na, pero classified ang trabaho ko. Basta, kumikita ako ng maayos para sa ginagawa ko sa gobyerno," sagot niya, ang kanyang boses ay maingat ngunit may kumpiyansa.
Habang nag-uusap sila, dumating ang mga crew na may dalang mga pagkain—mga sizzling steak na may kasamang mashed potatoes at steamed vegetables.
Kasabay nito, isang grupo ng mga musikero ang lumapit sa kanilang mesa, handang magpatugtog ng violin para sa kanila.
Nagulat ang dalaga sa biglaang pagtugtog ng mga musikero sa harap nila, ang kanyang mga mata ay nanlaki sa gulat at kaba. "Teka, bakit may mga musikero?" bulong niya kay Romeo, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala.
Napangiti na lang si Romeo, na para bang inaasahan na ang reaksyon ng dalaga. "Alam mo, madalas kasing mga magkasintahan ang nagpapareserve sa lugar na ito para mag-date, kaya may mga musikero para sa ambiance," paliwanag niya.
Napansin niya ang discomfort ng dalaga, kaya't tinawag niya ang crew at pinapahinto ang mga musikero. "paumanhin pero hindi nyo na kailangan gawin yan, salamat," sabi niya, ang tono ay magalang ngunit may awtoridad.
Nang makaalis ang mga musikero, napabuntong-hininga ang dalaga, ang kanyang mga balikat ay bahagyang bumagsak sa ginhawa. "Napansin ko nga, para sa dalawang tao lang ang bawat mesa dito," sabi niya, habang tinitingnan ang paligid.
Napakamot siya ng ulo at nagbiro, "Baka napagkamalan nila na nagde-date tayo dahil dalawa lang tayo."
Napaisip si Romeo dahil sa sinabi ng dalaga, ang kanyang mga mata ay naglalaro sa ideya. "Kung tutuusin, parang nagde-date nga tayo. "
" Magkasama tayo buong araw, naglalaro, at ngayon kumakain," sabi niya, ang tono ay bahagyang mapang-asar ngunit may bahid ng seryosidad.
"Ha? Hindi ito date!" protesta ng dalaga, ang kanyang mukha ay namumula sa inis.
"Sumama lang ako sayo dahil pinahiram mo ako ng VIP card mo. At isa pa, hindi kita kilala!"
Natawa si Romeo, na para bang natutuwa sa reaksyon ng dalaga. "Ewan ko kung ano ang tingin mo sa date, pero para sa akin, ang paglabas, pagkain, at pagsasaya kasama ang isang tao ay parang date na rin, kahit hindi tayo magkakilala," sabi niya, ang kanyang ngiti ay puno ng panunuya.
Napangiwi ang dalaga, agad na kinontra si Romeo. "Para sa akin, hindi date ang isang bagay kung walang pagpayag o kasunduan ang dalawang tao. Nagkataon lang na magkasama tayo dahil sa pabor na binibigay mo sa akin!" giit niya, ang kanyang boses ay puno ng determinasyon.
Nagtaka si Romeo sa intensidad ng reaksyon ng dalaga. "Bakit parang big deal sayo ang ideya ng date?" tanong niya, ang tono ay bahagyang nangingilid.
"Base sa mga napapanood ko sa mga palabas, normal lang naman sa mga kabataan ang makipag-date. May mga blind date pa nga, kung saan nagkikita ang dalawang estranghero kahit hindi magkakilala."
Nagulat ang dalaga, ang kanyang mga mata ay nanlaki. "Kahit na! Kailangan pa rin ng kasunduan para tawaging date ang isang labas!" protesta niya, na para bang ayaw niyang tanggapin ang ideya.
"Hindi ko inaasahan na ganyan ang ang magiging reaksyon mo, gayunpaman ako na ang magsasabi na isa itong date. " Pang aasar ni Romeo.
"Hindi nga sabi! Natutuwa ka ba talaga sa pang aasar mo saakin? " Sagot ng babae.
"Um.. Hindi sa inaasar kita pero nagsasabi lang ako ng totoo, wala akong nakikitang problema sa pagkain natin sa labas ng magkasama. " Nakangiting sambit ni Romeo.
Napangiti si Romeo, natutuwa sa pagiging defensive ng dalaga. "Para kang natatakot na makipag-date sa akin. Unang beses ko itong makipag-date sa isang babaeng hindi ko kilala. Ganun ba kasama ang ideya na makipag date sa akin?" biro niya, ang kanyang mga mata ay naglalaro ng panunuya.
Napatigil ang dalaga, ang kanyang mukha ay bahagyang namula. "Hindi naman sa ganun," sagot niya, ang tono ay biglang mahina. "Pero unang beses ko rin itong kumain sa labas kasama ang isang lalaki."
Tinitigan siya ni Romeo, na para bang sinusuri ang dalaga. Ang kanyang titig ay nagdulot ng pagkailang sa babae, at agad siyang nagprotesta. "Bakit mo ako tinititigan? Ano bang problema mo?" tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng inis.
Napangiti si Romeo, ang kanyang ngiti ay magaan ngunit may bahid ng panunuya. "Hindi ko kailanman naisip na kakain ako sa labas kasama ang ibang babae. Lalo na't ang kasama ko ay nakasuot ng panlalaking damit," sabi niya, habang tinitingnan ang outfit ng dalaga.
"Tsk, ano naman ang problema sa suot ko? Ito ang gusto ko!" depensa ng dalaga, ang kanyang tono ay puno ng pagmamalaki.
" kung nakikita mo boyish ako, at komportable ako sa ganitong ayos. Kung ayaw mo, wala akong pakialam!" Habang nagsusungit ang dalaga, napansin niya na muling tinititigan siya ni Romeo.
"Teka, kakasabi ko lang na tomboy ako, kaya pwede ba, wag mo akong tititigan ng ganyan!" protesta niya, ang kanyang mukha ay lalong namula sa hiya.
Nagtaka si Romeo, ang kanyang kilay ay bahagyang kumunot. "Unang beses mo rin bang makipag-date sa isang lalaki?" tanong niya, ang tono ay puno ng kuryosidad.
Agad na kinontra ng dalaga ang sonabi ni romeo. "Hindi ko tinatanggap na date itong ginagawa natin!" giit niya, ang kanyang boses ay mataas sa inis. "Nagpunta ako dito para maglaro, hindi para makipag-date!"
Natawa si Romeo, natutuwa sa reaksyon ng dalaga. "Ayon sa mga napapanood ko, mas gusto ng mga tomboy ang mga kapwa babae, kaya ibig sabihin, ako pa lang ang unang lalaking nakasama mo sa ganitong sitwasyon," sabi niya, ang tono ay puno ng pang-aasar.
Namula lalo ang dalaga, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit. "Itigil mo nga yan! Hindi ito date, at kahit kailan, hindi ko matatanggap na makipag-date sa isang Hilaw!" pagsusungit niya, ang kanyang boses ay puno ng galit.
Napangiti si Romeo, na para bang inaasahan na ang reaksyon ng dalaga. "Nagbibiro lang ako," sabi niya, ang tono ay magaan.
" sa totoo lang hindi naman big deal sa akin ang kumain sa labas kasama ang iba. Madalas itong nangyayari sa trabaho ko."
Napansin niya ang patuloy na inis ng dalaga, kaya't tinanong niya, " matanong lang kita, kagaya ba ng iba, galit ka rin ba sa mga honorary Spaniard?"
Saglit na tumahimik ang lugar. " Alam ko na maraming Pilipino ang galit sa amin dahil itinuturing nila kaming mga traidor." dagdag ni romeo.
"Tsk, wala akong pakialam sa sinasabi ng iba tungkol sa inyo," sagot ng dalaga, ang kanyang tono ay matigas. "Personal ko kayong kinaiinisan dahil masyado kayong mayabang. Pakiramdam ko, tinuturing ninyo kaming mga Pilipino na mga alipin, kagaya turing saamin ng mga Kastila."
Inamin niya na naiirita siya sa ideya na ang kapwa Pilipino ay inaalipusta ang iba dahil lang sa pagkampi sa mga Kastila. "Hindi ko maintindihan kung bakit kailangang maging kaawaawa ang mga Pilipino," sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng hinanakit.
Napabuntong-hininga si Romeo, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng pag-unawa. "Hindi maiiwasan ng tao ang maging mapagmalaki o gustuhin na maging higit sa iba," sabi niya, ang tono ay seryoso.
"Napakahirap maging matagumpay sa bansang ito, at marami ang naniniwala na kapag naging matagumpay ka, nakakaangat ka na sa iba."
"Hindi kita masisisi kung galit ka sa mga honorary Spaniard," dagdag niya, "pero gusto ko lang ipaalala na kung gagawa ka ng masama laban sa kanila, mapaparusahan ka. Matapang ka, at baka makasagupa mo ang isang honorary Spaniard na magpapahamak sa'yo. Mas mabuting umiwas ka na lang."
Ipinaliwanag niya na ang mga honorary Spaniard ay may pribilehiyo sa bansa, at kahit mali ang ginawa nila, madalas silang kinakampihan ng mga awtoridad.
"Walang silbi ang pakikipagtalo sa kanila. Mas maigi na pag-isipan mo ang kinabukasan mo kaysa makipaghiganti sa pagiging mayabang nila," payo niya, ang tono ay puno ng pag-aalala.
Ngumiti ang dalaga, ang kanyang ngiti ay may bahid ng pagyayabang. "Hindi ako bobo. Alam ko kung kailan ako lalaban at kailan hindi," sabi niya.
"Pero iba ang rason ko kanina sa pila at sa bus. May dahilan ako para makipagtalo sayo." dagdag ng dalaga.
Bago pa makasagot si Romeo, dumating ang waiter na may dalang mga dessert—leche flan, chocolate cake, at isang scoop ng ice cream.
Nagulat ang dalaga sa dami ng pagkain na inihanda sa mesa, ang kanyang mga mata ay nanlaki.
"Teka, in-order mo rin ito?" tanong niya, ang tono ay puno ng gulat.
"Hindi kumpleto ang pagkain kung walang dessert," sagot ni Romeo, habang kinukuha ang kanyang kutsara at sinimulang kainin ang leche flan.
Habang kumakain, ngumiti ang dalaga, ang kanyang ngiti ay mas malambot kaysa kanina. "Unang beses ko itong mailibre ng isang Hilaw." sabi niya, ang tono ay may bahid ng pagbibiro.
"Kahit mayabang ka, hindi ka naman ganun kasama kagaya ng iba." Nagtaka ang babae, ang kanyang kilay ay bahagyang kumunot.
"Bakit mo nga ba ako inililibre kahit na Pilipino ako? Nakakapagtaka rin na wala kang kasama kahit mayaman ka. Wala ka bang ibang kaibigan pwedeng ilibre dito?" tanong niya, ang kuryosidad ay halata sa kanyang boses.
Napabuntong-hininga si Romeo. "Masyadong komplikado ang trabaho ko, kaya wala akong oras na makipagkaibigan sa iba maliban sa mga kasama ko sa trabaho," sagot niya, ang tono ay bahagyang malungkot.
Natawa ang dalaga, na para bang natutuwa sa pagkakataon na asarin si Romeo. "nakakapagtaka na kahit mayaman ka, wala kang kaibigan, Hindi kaya masama ang ugali mo?" biro niya, ang kanyang mga mata ay naglalaro.
Kalmado lang na kumakain si romeo. "Mayabang ako at istrikto, pero alam ko kung paano makisama sa isang tao, pilipino man o kastila," depensa ni Romeo.
"Lumaki ako sa mahirap na pamilya. Nang magkaroon ako ng pagkakataon na maging Honorary Spaniard , nagbago ang buhay ko. Naranasan ko ang pang-aapi noon, at galit na galit ako kapag nakikita ko itong ginagawa sa iba kaya hindi ko ito kailan man gagawin sa iba."
Ipinaliwanag niya rin na ang pagtawag sa kanya ng Hilaw ay isang uri ng diskriminasyon, isang paalala ng galit ng mga Pilipino sa mga honorary Spaniard.
"Binago ng pagiging honorary Spaniard ko ang buhay ko. Kung hindi ko tinanggap noon ang pribilehiyong iyon, baka nasa squatter area pa rin ako, nagugutom, o mas malala, baka patay na ako noon pa," sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng hinanakit ngunit may katotohanan.
"Hindi ko sinasabi na tama ang ginawa ko, pero dahil sa pagtanggap ko sa pribilehiyo, marami akong natulungan. Makasarili man kung iisipin, pero ito lang ang nakikita kong paraan para mabuhay ng maayos, hindi ako papayag na mamatay na lang dahil sa kahirapan," dagdag niya, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng lalim ng damdamin.
Napabuntong-hininga ang dalaga, at humingi siya ng tawad. "Hindi ko hinuhusgahan ang buhay mo," sabi niya, ang tono ay mas malambot. "Nakasanayan ko lang tawaging Hilaw ang mga katulad mo. Pasensya na."
"Wag kang mag-alala, naiintindihan ko," sagot ni Romeo, ang kanyang ngiti ay banayad. "Hindi naman talaga tayo magkakilala. Pero inaamin ko, wala akong ibang kaibigan kaya wala akong maisama sa mga ganitong lugar. Dahil sa trabaho ko, nakakalimutan ko na minsan ang sarili ko, kaya kapag may libreng oras, naglilibang ako gamit ang paglalaro ng games."
Ngumiti ang dalaga, na para bang natutuwa sa pagiging bukas ni Romeo. "Oh.. Ganun pala, hindi ko maimagin na may mga taong walang kaibigan. "
"Wala akong pakialam kung Pilipino ka, Kastila, o kung saan ka galing. Basta kailangan ko lang ng kalaro ngayong araw," sabi ni romeo habang kumakain.
"Kung ganun, sasamahan kita sa paglalaro, basta ililibre mo rin ako," biro ng dalaga, ang kanyang ngiti ay puno ng saya.
Habang nag-uusap sila, tumunog ang cellphone ni Romeo. Binasa niya ang notification mula sa social media group ng gaming community—nagsisimula na ang isang contest sa loob ng convention hall.
Bago pa siya makapagsalita, biglang may naalala ang dalaga. "Teka, tutal mahilig ka sa laro, alam mo ba ang Phitopia?" tanong niya, ang kanyang mga mata ay nagliliwanag sa excitement.
"Phitopia?" tanong ni Romeo, ang kanyang kilay ay bahagyang kumunot. Kinuha ng dalaga ang kanyang cellphone at ipinakita ang isang MMORPG na sikat sa buong Pilipinas. Ipinakilala niya ang laro, na may mga event para sa mga gamer at mga quest na nangangailangan ng teamwork.
"Top 20 ako sa PH leaderboard, hindi sa pagyayabang pero sikat ako sa larong ito. ," sabi niya, ang tono ay puno ng pagmamalaki.
"Kung maglalaro ka nito, i-message mo lang ako. Tutulungan kita sa mga quest."
Natawa si Romeo, bahagyang nainis sa pagyayabang ng dalaga. "Hindi ko madalas laruin ang mga MMORPG. Masyado itong nakakaubos ng oras, at wala akong mga kaibigang gamer para makasama sa party," sagot niya. Tiningnan siya ng dalaga, na para bang naaawa.
"Oo nga pala, wala kang kaibigan," biro niya, ang kanyang ngiti ay mapang-asar.
"Itigil mo yan," sagot ni Romeo, ang kanyang tono ay may bahid ng inis ngunit may ngiti rin.
Nag-alok ang dalaga na samahan siya sa Phitopia kung sakaling maglaro siya, at ipinakita ang kanyang account details.
"kabisado ko na ang laro, kaya siguradong matutulungan kita," sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng kumpiyansa.
Pagkatapos nilang kumain, bumalik sila sa convention at sumali sa mga contest. Sa isang 2v2 battle, nanalo sila ng dalawang keychain—isang pusa at isang aso.
Binigay ni Romeo ang pusa sa dalaga at itinago ang aso sa kanyang bulsa, na para bang isang alaala ng araw na iyon.
Ilang minuto pa ang lumipas, biglang tumunog ang cellphone ni Romeo.
May tumawag sa kanya para mag report at pagkatapos makatanggap ng tawag ay agad syang nagpaalam sa dalaga na lalabas sandali.
"Sandali lang, babalik ako agad," sabi niya, ang tono ay biglang seryoso.
Nang makalayo siya sa karamihan, kinausap niya si Peter sa telepono. "Heneral, kumikilos ang Katipunan patungong Cavite. Mukhang may binabalak sila," ulat ni Peter, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala.
"Kasalukuyan akong nasa Pasay," sagot ni Romeo, ang kanyang tono ay kalmado. "Bantayan niyo lang ang galaw nila. Hangga't hindi pa ako nakakarating, wag niyong silang lalabanan."
Pagkatapos ng tawag ay nagmadali na siyang umalis sa mall, sumakay ng bus pabalik sa probinsya. Alam niya na posibleng mang gulo ulit ang Katipunan, iniisip nya na marahil upang kumuha ng mga Kastila bilang bihag kagaya ng plano nila noon.
Nanatili silang kalmado ngunit ang kanyang isip nya ay nakatutok sa kanyang misyon.
--- Kinagabihan, tinipon ni Romeo ang kanyang mga sundalo sa isang base militar sa Cavite. Alam niya na may mas malaking plano ang Katipunan, at kailangang pigilan ito bago pa maging huli ang lahat.
Pumasok sila sa isang silid, at doon sinalubong sila ni Heneral Apyong, ang Gobernador Heneral ng Cavite, na nakaupo sa kanyang wheelchair.
"Magandang gabi, Heneral," bati ni Apyong, ang kanyang ngiti ay mainit ngunit may bahid ng pag-aalala.
"Mabuti't nandito ka na para tumulong."
"Sa akin nakatoka ang pagsugpo sa Katipunan," sagot ni Romeo, "Mas magpapasalamat ako kung matutulungan mo akong matapos na ang problema ko sa kanila." sagot ni romeo.
Nakangiti si Apyong, na para bang natutuwa sa tapang ni Romeo. "Noon pa man, magkaibigan na tayo. Handa akong tumulong sa abot ng makakaya ko," sabi niya, ang tono ay puno ng sinseridad.
Ipinakita ni Peter ang isang mapa sa tablet, habang ipinapaliwanag ang sitwasyon. "Ayon sa report, nakapasok na ang mga rebelde sa Cavite. Hindi nila natagpuan ang mga tracking device natin dahil gumagamit lang sila ng signal jamming. Pero nang mailayo ang mga device sa signal jammers, nakuha natin ulit ang lokasyon—nasa Kawit sila, sa isang lumang pasilidad."
"Masyado nang gabi," sabi ni Romeo, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa determinasyon. "Tara na, tapusin na natin ito para makatulog na tayo. "
Hindi na sila nag-aksaya ng oras. Sakay ng mga itim na armored van, binagtas nila ang madilim na kalsada patungo sa sinasabing kuta ng mga rebelde.
Ang katahimikan sa loob ng van ay puno ng tensyon, ang bawat sundalo ay handang-handa para sa labanan. Ilang minuto pa ang lumipas, habang binabagtas ang kalsada, biglang nagulat si Peter.
"Heneral, malaking problema! Umaalis ang target sa lokasyon!" ulat niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala.
"Ayon sa bilis ng kilos nila, mukhang nakasakay sila sa sasakyan," dagdag ni Peter. "Papunta na sila sa lungsod. Hinala ko, may binabalak silang masama."
"Maaabutan ba natin sila?" tanong ni Apyong, ang kanyang tono ay puno ng pag-aalala.
"Pwede tayong dumaan sa ibang ruta para salubungin sila," sagot ni Peter, ngunit may bahid ng takot sa kanyang boses. "Pero Heneral, kung haharangin natin sila, baka magkagulo sa mataong lugar.".
"Hindi natin alam ang plano ng mga rebelde sa pagpunta sa syudad dala ang mga armas, " sabi ni Apyong, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng pag-aalala. "Kung makapasok sila sa bayan, mas maraming sibilyan ang pwedeng madamay."
Sumang-ayon naman si Romeo, ang kanyang isip ay mabilis na nag-iisip ng plano. "Kahina-hinala ang kilos nila. Bakit nila dadalhin ang mga armas sa bayan kung wala silang masamang balak?" sabi niya, ang tono ay puno ng kumpiyansa.
"May binabalak sila, at kailangan nating pigilan ito." Inutusan ni Romeo si Peter na alamin ang mga posibleng ruta para mapabilis ang pagharang sa mga rebelde.
Samantala, pinaghanda ni Apyong ang kanyang mga tauhan na pumunta agad sa bayan upang protektahan ang mga sibilyan. Alam nila na hindi maiiwasan ang labanan, ngunit kailangang bawasan ang posibilidad ng madamay ang mga inosente.
Ilang minuto pa, nakarating sila sa isang highway. Binalaan ni Peter na magkasalungat ang kanilang tinatahak, kaya siguradong makakasagupa nila ang mga rebelde. "Heneral, kung haharangin natin sila dito, maraming motorista ang pwedeng maipit sa gulo," sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala.
"Wala na tayong oras para mag-isip ng ibang plano," sagot ni Romeo. "Ito ang pinakamagandang lugar para tambangan sila."
Pumikit si Apyong, at biglang nabalot ng makapangyarihang enerhiya ang kanyang katawan, kasama ang kanyang wheelchair. "Kumilos na tayo habang may oras pa," sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng awtoridad.
"Abby, maiwan kayo sa sasakyan at dumeretso para harangan ang mga paparating na sasakyan ng sibilyan," utos ni Romeo, ang kanyang mga mata ay nakatutok sa madilim na kalsada. Sa labas, habang binabagtas ng mga rebelde ang highway, higit sampung sasakyan ang kanilang dala, puno ng mga armas at tauhan.
Napansin ng driver sa unahan ang isang nagliliwanag na bagay na umaakyat sa kalangitan.
"Ano yun?" bulong niya, ang kanyang mga mata ay nanlaki.
Biglang lumitaw ang isang higanteng kamay, na mabilis na bumaba patungo sa kanilang kinaroroonan.
Sinubukan ng driver na pigilan ang sasakyan, ngunit nadakma na ito ng higanteng kamay, .
ibinabaligtad ng mga ito ang kanilang sasakyan. Nagulat na lang ang mga rebelde at huminto ang kanilang convoy. Ilang sandali pa, muling umatake ang isa pang higanteng kamay, na gawa sa kapangyarihan ni Apyong.
Ibinato nito ang isa pang sasakyan ng mga rebelde, na nagdulot ng kaguluhan. Agad naglabasan ang mga rebelde sa mga sasakyan, armado ng mga baril, at pinaputukan ang mga higanteng kamay.
Sa gitna ng kaguluhan, lumitaw ang daan-daang balisong sa kalangitan, na para bang mga bituin na pinaulanan ang mga rebelde.
Tinamaan sa braso at binti ang ilan, dahilan para matumba sila sa sakit. Dumating ang mga sundalo ni Romeo, armado at agad na nagsimula para sagupain ang mga kalaban.
Hindi naman nagpatalo ang mga rebelde. Gamit ang mga sandatang may pulang kristal, inatake nila ang mga sundalo, ang bawat putok ay puno ng makapangyarihang enerhiya.
Ilang sandali pa, naglitawan ang mga galamay mula sa mga portal, hinuhuli ang mga sundalo at ginugulo ang kanilang hanay.
"Hindi ko inaasahan na malalaman ninyo ang pagdating namin," sabi ng isang pamilyar na boses.
Lumitaw ang isang portal, at mula rito ay lumabas si Martin, ang pinuno ng Katipunan, kasama ang dalawang sugo. Sa kaliwa niya ay ang babaeng si Jana, ang sugo ng Tanauan, isang dalaga na tila may mga galamay ng pugita sa kanyang likod.
Sa kanan naman ay ang sugo ng Manila, isang maskuladong lalaki na may itim na sombrero, ang kanyang presensya ay patuloy na nararamdaman sa paligid.
Sa itaas nila, nagbukas ang isang napakalaking portal, at mula rito nakadungaw ang Ursarion—isang halimaw na may nakakapangilabot na anyo, mas malaki na ito kesa noon.
Alam ni Romeo na mapapalaban sila, kaya't hindi na siya nag-aksaya ng oras. Tumalon siya sa gitna ng highway, mag-isa, at hinarap ang mga rebelde.
Sa isang iglap, pinalitaw niya ang kanyang kapangyarihan.
Isang napakalaking pabo na gawa sa libu-libong balisong ang unti untin nabuo, ang asul na liwanag nito ay nagbigay-liwanag sa madilim na gabi.
"Nagkita ulit tayo, Martin," sabi ni Romeo, ang kanyang boses ay puno ng determinasyon bilang sugo ng Batangas.
Nabalot ng itim na enerhiya si Martin, ang kanyang tawa ay puno ng pang-iinsulto. "Hahaha, ikaw pala yan, ang hangal na traidor ng mga Pilipino," sabi niya, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit.
Bumaba mula sa kalangitan ang lumulutang na wheelchair ni Apyong, na nabalot rin ng makapangyarihang enerhiya. "Kung ganun, siya pala ang tinutukoy mong pinuno ng Katipunan," sabi niya kay Romeo, ang kanyang tono ay seryoso ngunit may bahid ng pag-aalala.
Pinagmasdan ni Apyong ang dalawang sugo na kasama ni Martin, at binigyan si Romeo ng babala. "Hindi biro ang enerhiya ng dalawang kasama nya Romeo. Mag-ingat ka."
Naging seryoso ang mukha ni Martin, na para bang nainis sa pagdating ni Apyong. Napansin niya ang parehong uniporme ng dalawang heneral, at nahulaan niya ang katayuan ni Apyong bilang heneral. "Aba, nagsama ka pa ng isa pang tuta ng Espanya," sabi niya, ang tono ay puno ng pangungutya.
"Inaakala mo ba na dahil dalawa na kayong heneral, mahuhuli niyo na ako?" Nabalot si Martin ng napakalakas na aura, na halos nagpanginig sa mga sundalo sa paligid. "Nakakatakot ang presensya niya," bulong ng isang sundalo, ang takot ay halata sa kanyang boses.
Nakakaramdam si romeo ng malakas na presensya mula kay martin na tila ba mas malakas ito kaysa noong huli nilang paghaharap.
Naisip nya agad na dahil sa ursarion ay kaya ni martin na maging mas malakas at alam nya hindi ito madaling pigilan.
"Mukhang nakabawi ka na ng lakas," sabi niya, ang kanyang tono ay kalmado ngunit may diin.
"Pero kahit gaano kalakas ang enerhiya mo, alam ko na ang kahinaan mo."
Tumawa si Martin dahil sa mga narinig kay romeo, ang kanyang tawa ay puno ng kumpiyansa. "Ang tinutukoy mo ba na kahinaan ko ay ang Ursarion? Hinding-hindi mo na ako madadala sa parehong paraan," sabi niya, habang itinuro ang halimaw.
Biglang lumabas mula sa balat ng Ursarion ang higit isang daang ulo ng mga batang Kastila. ang kanilang mga mata ay puno ng takot.
Nagimbal ang lahat sa nakita. Alam nila na balak gamitin ni Martin ang mga bata bilang human shield, isang hayagang paggamit sa kanilang buhay para protektahan ang kanyang Ursarion.
Gigil na gigil si Romeo sa nakita nya, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom, at isinigaw niya ang pangalan ng kalaban. "Hayup ka talaga, Martin!!!" ang kanyang sigaw ay puno ng galit, na para bang handa na siyang sumugod sa kabila ng panganib.
Tumatawa na parang demonyo si martin bakas ang desperasyon. Wala na syang paki elam kung sino ang pwedeng madamay sa laban para lang magtagumpay.
"Mata sa mata, pangil sa pangil. Sige munting heneral, ipakita mo saakin ang kaya mong gawin! " Puno ng pagmamataas na sambit ni martin.
End of chapter.